பாஜக அரசின் வெளியுறவுத்துறை

சவுதிகளால் கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட இந்தியர்கள் மூவர் கேரளம் திரும்பினர்.

சுஷ்மாவுக்கு வாழ்த்தும், நன்றிகளும் குவிகின்றன.

உண்மையில் சுஷ்மா தன் கடமையைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறார். ஆனால், பாராட்டு மழையில் நனைகிறார்,

காங்கிரஸ் ஆண்ட காலங்களில் வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் அதிலும் குறிப்பாய் மத்திய கிழக்கில் வாழும் இந்தியர்கள் எல்லாம் மனிதர்களாகவே மதிக்கப்பட்டதில்லை. 

ஒரு பாஸ்போர்ட் ரெனிவலில் ஆரம்பித்து, ஒரு போலிஸ் க்ளியரன்ஸ் சர்டிஃபிகேட் தேவைக்கும், முதலாளி சம்பளம் தராமல் கொல்கிறான், சாப்பாடு இல்லாமல் 3 மாதங்களாக கஷ்டப்படுகிறோம், ஊருக்கு போகக்கூட வழியில்லை என்ற கோர்க்கைகளோடு வரும் இந்தியர்களை இன்றைக்கு குறைந்தபட்ச மரியாதையோடு கையாளும் தூதரகங்கள் அன்றைக்கு அத்தனை கேவலமாய் நடத்தின.வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் என்றால் யாரென்றே தெரியாத அளவுதான் நிலைமை இருந்தது. அல்லது அனுகமுடியாத அளவு.

படித்த மக்களுக்கே அதுதான் நிலையாக இருந்தது. இன்றைக்கு மத்த்ய மந்திரியை ஒரு ட்வீட் மூலம் தொடர்புகொள்ள முடிகிறது. வேலையும் நடக்கிறது.

கடமையைச் செய்தவர்களையே கைதட்டி பாராட்டும் அளவு நாம் இருந்தால் காங்கிரஸ் எப்படி மக்களைக் கையாண்டிருக்கும் என்பதற்கு வேறு ஆதாரங்கள் வேண்டாம்.

இந்த பாராட்டுகளால் மெய்மறந்துவிடாமல் மக்களை காகும் அரசாங்கம் நாம் என்பதை எப்போதும் மனதில்கொள்ளவேண்டியது பாஜக அரசின் கடமை. அதைச் செய்வார்கள் என நான் நம்புகிறேன். ( 27.12.2015ல் எழுதியது)

ஸ்டிக்கர் பொட்டு Vs குங்கும பொட்டு

 டிஸ்கி 1 : கடவுள் என்பதும், கனவன் என்பதும் வெறும் கற்பிதங்கள் என்ற முற்போக்குகள் அதே போக்கில் செல்லும்படி கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். 

டிஸ்கி 2 : தினமும் நாலுவாட்டி தலைவாரவே நேரமில்லை, இதுல போய் குங்குமப்பொட்டாம்ல என்பவரும் தாண்டிச் சென்றுவிடவும் 

டிஸ்கி 3 : குங்குமப் பொட்டு வைப்பதால் மதச்சார்பின்மை கெட்டுவிடும் என்ற அளவில் மதச்சார்பின்மை கடைப்பிடிப்பு மஹாத்மாக்களும் ஓடிவிடலாம்

கலர் கலராக ஸ்டிக்கர் பொட்டு வைக்கும் நவயுக மங்கைகளுக்கு தெரியுமா? 80களில் ஸ்டிக்கர் பொட்டு செய்யும் செயற்கை துணியில் ஹேண்ட்பேக்கும், காலணிகளும் வந்து சக்கைப்போடு போட்டது என்பது? அப்போது பேக் மற்றும் செருப்பு செய்து மிச்சம் இருந்த துணியில் ஸ்டிக்கராக செய்து நெற்றியில் ஒட்டிக்கொள்ள வசதியாக பசையை தடவி மார்கெட்டுக்கு அனுப்பினர். குழந்தைகளும் போடும் உடைகளுக்கு பொருத்தமாக இந்த ஸ்டிக்கர்களை விளையாட்டாக அணிந்து திரிந்தனர். 

தினமும் மூன்று, நான்குமுறை இறைவனையும், கணவரையும் நினைத்து குங்கும பொட்டு வைத்துக்கொண்டிருந்த மங்கையர் திலகங்கள் இந்த ஸ்டிக்கர் பொட்டை ஒருமுறை வைத்தால் போதும். குளித்தால்கூட கவலையில்லை, அழியாது என்ற வசதியை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு இந்த ஸ்டிக்கர் பொட்டுக்கு மாறினர். 

தேவை அதிகரிக்கவும் செருப்பு செய்து விற்றுக்கொண்டிருந்தவர்கள் முழுநேரத்தொழிலாக ஸ்டிக்கர் பொட்டு வியாபாரம் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டனர். குங்குமம் தரும் மஞ்சள் மற்றும் தாழம்பூ மணத்தை அனுபவிக்காமல் இப்படி செயற்கை பொருட்களின் பின்னால் செல்ல சோம்பேறித்தனம் மட்டுமே காரனம் என நான் நினைக்கிறேன். 

ஆகாத போகாத 100 பொருட்கள் ஹேண்ட்பேக்கில் உங்களுடன் ஊரெல்லாம் உலா வரும்போது சிறிய குங்குமப் பொட்டும் கூட வந்தால் என்ன ஆகிவிடும்? பாரம்பரியத்திற்காகவும், குங்குமம் தரும் மகிழ்ச்சிக்காகவும் இன்றும் குங்குமம் அணிவோருக்கு என் வணக்கங்கள். 

உங்கள் குலம் பெருகுவதாக.. __/\__

தமிழகத்தின் போலி ஞானிகளும், அறிவுஜீவி(?)களும்

மார்க்ஸ் போன்ற போலி பேராசிரியர்(?)களும், ஞானி என தன்னைத்தானே அழைத்துக்கொள்ளும் அஞ்ஞானிகளும், என்னவோ நியாயத்தராசை எப்போதும் கக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு அலைவது போன்ற பிம்பத்தை ஏற்படுத்த முனைந்து அதை சில இணைய உபயோகிப்பாளர்களும் உண்மையிலேயே இவர்களெல்லாம் ஞானியும், பேராசிரியர்களும்தானோ என நம்பிக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

அதற்குத்தக்காற்போல் அவ்வபோது உதாரும், பொய்யும், புனைசுருட்டும் கூடிய கட்டுரைகளை வெளியிட்டு பார்த்தாயா நான் எவ்வளவு உத்தமமானவன் என காட்டிக்கொள்ள முயல்கிறார்கள். ஆனல் அவர்கள் உண்மையில் செய்வது வரலாற்றை தவறாக பதிவு செய்து அதை திரும்ப திரும்ப சொல்வதன் மூலம் எப்படியாவது உண்மையாக்கி விடமுடியாதா என பகல் கனவு கண்டுகொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தக் கூட்டத்தில் மருதன் போன்ற கம்யூனிஸ்ட்டுகளும் அடக்கம்.

இப்படி பொய்யும், செய்திகளை திரித்தும் எழுதி அதில் அறச்சீற்றம் காண்பிக்கும் இந்த மூடர்களுக்கெல்லாம் ஒரு விஷயம் உறைக்கவேமாட்டேனென்கிறது. உண்மையே இறுதியில் நிற்கும் என்பதே அது.

உண்மையிலேயே மானம், ரோஷம், வெட்கம் எனச் சொல்லப்படும் வஸ்துகள் ஏதேனும் அவர்களின் உடம்பில் ஒட்டியிருப்பின் தவறாக செய்திகளை வெளியிட்டதற்கு மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும். இதை அவர்கள் செய்ய மாட்டார்கள் என்பதை தெரிந்தே சொல்கிறேன்.

படிச்சவன் சூது, வாதும் செய்தால் அய்யோனு போவான், அம்போனு போவான் எனச் சொன்னவன் பாரதி. ஒரு தீர்க்கதரிசியின் வார்த்தைகள் பொய்ப்பதில்லை.

இப்படி மனதறிந்து பொய் சொல்லும் கும்பல்கள் அய்யோனு போவதையும்,அம்போனு போவதையும் காணும் நாளுக்காய் காத்திருக்கிறேன்.

இந்துக்களை ஏளனம் செய்தும், இந்து மத சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களை சிறுமைப்படுத்தியும் பேசுவதும், எழுதுவதும்தான் இன்றைக்கு தமிழ்ச் சூழலில் முற்போக்கு. சரியான பதிலடி கொடுப்பதன் மூலம் இந்த விலைபோகும் கும்பல்களை ஒழிக்க வேண்டும். 

சொந்த வீடு எனும் பெருங்கனவு

இந்தியாவில் பலரின் பெருங்கனவு குடியிருக்க சொந்தமாய் ஒரு பெட்ரூம் வீடாவது வாழ்க்கை முடிவதற்குள் வாங்கிவிடமாட்டோமா என்பதே.

இந்த வருஷமாச்சும் ஒரு இடமாவது வாங்கிப்போட்டிடலாம், பக்கத்துல நாலஞ்சு வீடு வந்தப்புறம் கட்டிக்கலாம் என்பதும் இன்னொரு கனவு. வீடாக வாங்குவது ஒரு வகைக் கனவு எனில் இப்படி நகரிலிருந்து தள்ளிப்போய் ஒரு வீட்டு மனையை வாங்கிப் போட்டு அதன் அருகில் குறைந்தது ஒரு பஸ் ஸ்டாப்பாவது வந்த பின்னரே அங்கு வீடு கட்டிக்கலாம் என்பது இன்னொரு வகைக் கனவு.


சொந்தமாக கிராமங்களில் வீடிருப்பவர்களுக்கோ பிழைப்பெல்லாம் நகரங்களில். நகரில் பெரும்பாலும் ஒண்டுக்குடித்தன வாழ்க்கையும், வரவுக்கும், செலவுக்கும் சரியாக்கிக் கொண்டுசெல்வதே பெரும்பாடாய் இருக்கும் கீழ் மற்றும் நடு நடுத்தர வர்க்க குடும்பங்களின் எப்போதைக்குமான கற்பனை சொந்த வீட்டில் வாழ்தல்.

நகரங்களில் வீடு வாடகைக்கு கிடைப்பது எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்பது அப்படித் தேடி அலைந்தவர்களுக்குத்தான் தெரியும். உங்கள் குல கோத்திரம் முதல், உங்கள் சரித்திரமே அவர்களுக்குத் தெரிந்த பின்னர்தான் உங்களுக்குக் கொடுப்பதா இல்லையா என்பதை முடிவு செய்வார்கள். எத்தனை பேர் இருக்கப் போகிறீர்கள் என்பதும் அவர்களுக்கு முக்கியம். பணமும் கொடுத்துவிட்டு, கிட்டத்தட்ட வீட்டு ஓனரின் அடிமையைப்போல பிழைப்பு நடத்துதல் எவ்வளவு கொடுமை என்பதும் அனுபவித்தவர்களுக்கே தெரியும்.


இங்கே கொடுக்கிற அந்தப்பனத்தை லோனுக்கு அடைச்சா ஒரு 15 வருஷத்துல வீடு நமக்குச் சொந்தமாயிரும் என்பதே எல்லோரின் கணக்கு. ஆனால் அதை செயல்படுத்த முடியாமல் தடுக்கும் முக்கிய காரணி வீடுகளின் விலை.

இன்றைக்குச் சென்னையில் நடுத்தர வசதியுடன் அடுக்குமாடி குடியிருப்பிலொரு வீடு வாங்க வேண்டுமெனில் குறைந்தபட்சம் 14 லட்சங்களில் ஆரம்பிக்கிறது. அதுவும் நகரின் மத்தியிலோ அல்லது வேலை செய்யும் இடங்களை ஒட்டியோ அல்ல. கிட்டத்தட்ட பழைய மஹாபலிபுரம் சாலை, ஒரகடம், சோளிங்கர் போன்ற இடங்களில்தான்.


சென்னை நகருக்குள் வீடு வாங்குவது குறித்து யோசிக்கக் கூட முடியாது. தனி வீடுகள் என்பது கற்பனைக்கும் எட்டாத விலையில் இருப்பதால் நமது மக்கள் அதுபற்றி யோசிப்பதுகூட இல்லை. வீடு கட்டும் பில்டர்களின் குறியோ மேல் நடுத்தரவர்க்க மக்கள்தான். அவர்களால்தான் 15 லட்சம் முதல் 50 லட்சம் வரை வீடுகளை வாங்க இயலும்.

பிரமிடின் அடியில் பொக்கிஷத்தைக் கண்டவர் என ஒரு கட்டுரையை தமிழ் ஹிந்து தளத்தில் படித்தேன்.

இன்றைக்கு பணக்காரர்கள் வீடு வாங்குவது கருப்புப் பணத்தை முதலீடு செய்வதற்கு மட்டுமே. ஆனால் உண்மையிலேயே குடியிருக்க சொந்தமாக ஒரு வீடு வாங்க விரும்பும் நடுத்தர வர்க்க ஏழைகளுக்கு அவர்கள் வாங்கும் விலையில் வீடு கட்டித்தர யாருமில்லை. அவர்கள்தான் பெரும்பான்மையானவர்கள். உண்மையில் அப்படி வீடு கட்டி விற்பனை செய்வதே பெரும் லாபகரமாக இருக்கும். ஏனெனில் சொந்தமாக ஒரு வீடு வாங்கிவிட மாட்டோமா என்ற ஏக்கத்தில் இருப்பவர்கள் இந்திய கீழ் மற்றும் நடு நடுத்தரவர்க்கத்தினர். அவர்களின் சந்தை மிகமிகப் பெரியது. டாடா போன்ற பெரிய நிறுவனங்கள் மொத்தமாக இடத்தை வாங்கி ஒரு குடியிருப்பு பகுதி போல கட்டி விற்றால் எவ்வளவு வசதியாய் இருக்கும். எவ்வளவு தூரமிருப்பினும் சென்னைக்கு சென்றுவர மின்சார ரயில் வசதியும், பேருந்து நிறுத்த வசதியும் இருக்குமிடத்தை ஒட்டி இருந்தாலே போதுமானது. செங்கல்பட்டிலிருந்தும்கூட சென்னைக்கு தினமும் வேலைக்குச் சென்று வருபவர்கள் இருக்கின்றனர். எனவே தூரம் ஒரு பிரச்சினை இல்லை. சென்னையை சுற்றி உள்ள பகுதிகளில் 3 முதல் 5 லட்சங்களுக்குள் விலை இருப்பின் பெரும்பான்மையான மக்களின் சொந்த வீடு கனவு நனவாகும்.


டாடா கம்பெனி சுபகிருஹா என்ற பெயரில் பம்பாயில்(வாசிந்த்) ஒரு அடுக்குமாடி வீட்டுத்திட்டத்தை கொண்டுவந்து தற்போது விற்பனையில் இருக்கிறது. பம்பாய்க்கும், அந்தக் குடியிருப்புக்கும் சம்பந்தமே கிடையாது. அவ்வளவு தூரத்தில் இருக்கிறது. ஆனால் அதன் விலை மக்களை வாங்க வைக்கிறது. வெறும் 6 லட்சத்திற்கு ஒரு பெட்ரூம் அபார்ட்மெண்ட் கிடைக்கிறது. பம்பாய் நகரில் ஆறு லட்சத்திற்கு ஒரு கக்கூஸ் கூட கிடைக்காது

கானா, கப்டா அவுர் மக்கான் என்ற கோஷத்தை எத்தனை வருடங்களாக கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்/றோம். ஆனால் இன்று வரை உணவு இல்லாமல் படுக்கைக்குச் செல்லும் இந்தியனின் எண்ணிக்கை கூட குறையவே இல்லை. இந்தச் சூழ்நிலையில் வீடுகளைப் பற்றி கனவு காண்பது கனவாகவே போகக்கூடும். பணக்காரர்களுக்கு மட்டுமே நகரில் வாழ்வு என்ற நிலை இன்றைக்கு.


இந்த நிலையை மாற்ற யாரெனும் முன்வருவார்கள் எனில் அவர்களுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய சந்தை காத்திருக்கிறது. ஆனால் கண்டுகொள்ளத்தான் யாருமில்லை.

திடீர்னு இன்னிக்கு இந்த விஷயம் போட்டு உறுத்திகிட்டே இருந்துச்சி. அதான் கட்டுரையா போட்டாச்சு.