Showing posts with label Dubai. Show all posts
Showing posts with label Dubai. Show all posts

Monday, December 28, 2015

லவ் ஜிகாத் எனும் சமூக பயங்கரம்.

”கழுத்தை நெறிச்சு கொன்னுடுவேன்...”
” தீ வச்சி கொளுத்திருவேன்...”
”கேவலமான படங்களை எடுத்து அனுப்பு...”
”இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாறி என்னைய கல்யாணம் செஞ்சிக்கோ”
என காதலை முறித்துக்கொண்டு சென்ற பெண்ணை டார்ச்சர் செய்த ஒருவர் சொன்ன அன்பு மொழிகளே மேலுள்ளது.
வேலை செய்யப்போன பெண்ணை இவன் கொடுத்த டார்ச்சரால் பிரச்சினையை முடிப்போம் என ஊருக்கு வந்த பெண்ணை கடத்தி மூன்று நாட்களாக பாத்ரூமில் வைத்து சித்திரவதை செய்திருக்கிறான், இந்த கொடூரன்.
இஸ்லாமியர்களுக்கு படிப்பறிவில்லை, அதனால்தான் கள்ளக்கடத்தலிலும், குண்டுவைக்கவும் போகிறார்கள், என்போர்களுக்கு,
இந்த லவ் ஜிகாத்தை செய்தவர் டெல் கம்பெனியில் வேலை செய்பவர் என்பது உங்கள் தகவலுக்கு.
லவ் ஜிகாத்தா? அது எங்கையோ ஆஸ்த்ரேலியா, அமெரிக்கா பக்கம் இருக்கு என்போர் வழக்கம்போல கண்களைமூடிக்கொண்டு உலகில் எதுவும் நடந்துவிடவில்லை என அவர்களின் உலகில் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கலாம்.

மேலுள்ளதைக்குறித்து வந்த செய்தி இங்கே

27.12.2015ல் எழுதியது

Sunday, November 24, 2013

வயோதிகம் படுத்தும் பாடும், துபாயும்..

போனமாதம் விசாவுக்காக குடும்பத்துடன் துபாய் போயிருந்தபோது குழந்தையையும், மனைவியையும் அழைத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றிருந்தேன்.. வழியில் இந்த தம்பதியைப் பார்த்தேன். இந்தியராக / சர்தாராக இருப்பதால் மரியாதைக்காக சாஸ்த்ரிகால் ஜி எனச் சொன்னவுடன் மீண்டும் முகமன் சொல்லிவிட்டு, எப்படியாவது பேசவேண்டும் என்ற தவிப்பில் உரையாடலை ஆரம்பித்தார். எங்கு வேலை செய்கிறேன், இந்தியாவில் எங்கே, தமிழ்நாடு எனச் சொன்னதும் எனது ஹிந்தியைப் பாராட்டி சில வரிகள், அவர் அங்கு வந்ததுமுதல் தற்போது வரையிலான அனைத்து நிகழ்வுகளையும் கொட்டித்தீர்த்து விட்டார்.

தூரத்தில் ஒரு குழந்தை விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. பெயர்த்தி.

குழந்தையோட அப்பா அம்மா வரலையா எனக் கேட்டதுதான் தாமதம்..

என்னோட பையனும், மருமகளும் ஒரே இடத்துல வேலை பாக்குறாங்க, ஆளுக்கொரு கார எடுத்துகிட்டு போறாங்க..

சாயந்தரம் ஆச்சின்னா ரெடி ஆகிட்டு மறுபடியும் சுத்தக் கிளம்பிர்ராங்க.. எங்க போறாங்கன்னுகூட சொல்றதில்லை.. குழந்தையையும் கூப்டுட்டு போறதில்லை..

பெரியவங்கன்னு சொல்லி கூப்ட்டு வந்தான்.. நின்னு அஞ்சு நிமிஷம் பேசுறதில்லை. வீட்டுக்குள்ளையெ உக்காந்திருந்தா பயங்கர போரடிக்குது. இந்தக் குழந்தை எப்ப பாத்தாலும் டி.வி பாத்துகிட்டே இருக்கு.. அதான் குழந்தைய கூப்டுட்டு வெளிய வந்தோம்னு சொல்லி முடிச்சார்.

முக்கியமான ஆதங்கம்.. பெருமைக்கு பெற்றொர்களை அழைத்து வந்துவிட்டு வார இறுதியில் நண்பர்கள் வீட்டுக்கு உணவுக்கு அழைத்துச் செல்வதுடன் பெரியவர்களுக்கான மரியாதை நின்று விடுகிறது..
சாப்பிட்டார்களா, இல்லையா என்றுகூட மகனோ, மருமகளோ கேட்பதில்லை என்ற வருத்தம்..

நான் நின்று ஒரு 10 நிமிடம் பேசியதில் அவர்களுக்கு அப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி. வீட்டுக்கு அழைத்தார்கள். அவர் பேசிய பின்னர் வீட்டு நிலவரம் தெரிந்திருந்ததாலும், அடுத்த இரு தினங்களில் இந்தியா திரும்ப வேண்டியிருந்ததாலும் மரியாதையுடன் மறுத்து விட்டேன்..

இந்தியா முழுக்க பெற்றோர்களின் நிலை இதுதான் போல..

டுயுட்டீ ஃப்ரீ

டுயுட்டீ ஃப்ரீக்கள் என்பது ட்ரான்ஸிட் பாசஞ்சர்களின் பணத்தை கறக்க ஒரு கவர்ச்சிகரமான வழி என எப்போதோ எங்கேயோ படித்த ஞாபகம். அப்போதெல்லாம் விமானத்தில் கால் வைத்ததில்லை. ஆனால், இப்போது புரிகிறது அந்த வாக்கியம் எவ்வளவு உண்மை என. இந்த 6 மாதங்களின் டூட்டி ஃப்ரீயில் நான் செலவழித்த தொகை ஒரு 1000 டாலர் இருக்கும். ரெண்டு மொபைல், பெர்ஃபியூம், சோவனீர் இப்படியாக. 

ட்ரான்சிட்டில் சும்மா உட்கார்ந்திருப்பது கடுப்பாக இருப்பதால் டூட்டி ஃப்ரீயில் சுற்றுவோம். என்னமாச்சும் ஆரம்பித்து அட, நம்மூரைக்காட்டிலும் 2000 ரூபாய் கம்மியாய் இருக்கிறதே என தேவையே இல்லாத மொபைலையும், அக்செசரீஸ்களையும் வாங்கிய பின்னர்தான் ஏற்கனவே நம்மிடம் ரெண்டு மொபைல் இருப்பது உறுத்தும்.

அதுவும் துபாய் டூட்டி ஃப்ரீ விடாத கருப்பு போல முழு ஏர்போர்டிலும் வியாபித்திருக்கிறது. தப்பிக்கவே முடியாத அளவு. என்னமாச்சும் வாங்க வைத்துவிடும்.

இனிமேல் பர்சை ஏதேனும் ஒரு பையில் ஒளித்து வைத்துவிட்டுத்தான் டூட்டி ஃப்ரீயில் சுற்ற வேண்டும் என வைத்திருக்கிறேன்.