Showing posts with label இராக். Show all posts
Showing posts with label இராக். Show all posts

Wednesday, August 19, 2015

ஈராக்கும் இந்திய சுதந்திரமும்

ஈரான் எல்லையை ஒட்டிய சிறு கிராமம் அபுல் கசீஃப்.
இரு வீடுகளுக்குள் சண்டை.
ஒருவர் எப்போதும் சட்டையை கழற்றிவிட்டு டவுசருடன் மைனர் போல சுற்றி இருக்கிறார், அதை எதிர் வீட்டுக்காரர் பெண்கள் இருக்கும் பகுதியில் இப்படி சுற்றாதே என பலமுறை சொல்லி இருக்கிறேன் மீண்டு செய்கிறாயா என கோபத்தில் கேட்க, அப்படித்தான் செய்வேன், முடிஞ்சதை செய்துகொள் என்பதுதான் சண்டைக்கு காரனம்.
இப்போது அது இரு இனக்குழுக்களுக்கான சண்டையாகி நேற்று இரு ஜாதியினரும் துப்பாக்கியால் சண்டையிட மாடியில் காயப்போட்ட துணியை எடுக்கச் சென்ற சம்பந்தமே இல்லாத பெண் பலி.
இப்போது இந்த சண்டை மூன்று இனக்குழுக்களுக்கு என மாறியுள்ளது.
சுதந்திரம் அடைஞ்சி என்னகிடைத்தது எனக் கேட்போர்களுக்கு, இப்படி காட்டுமிராண்டி கூட்டம்போல ஆகாததும், நாம் வாழ விரும்பும் வகையில் வாழ முடிவதும், நம் பாதுகாப்பை அரசு உறுதி செய்திருப்பதும் ஆகும்.
நம் வீட்டருகில் குண்டு வந்து விழும்வரையோ, குடும்பத்தில் யார் தலையிலாவது துப்பாக்கி குண்டு வெடிக்கும்வரைக்கும் என்னத்த பெருசா சுதந்திரம் வாங்கிட்டோம் எனக் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருப்போம்.
ஏனெனில் சுதந்திரம் இல்லாத வாழ்க்கையை நாம் வாழ்ந்ததில்லை என்பதால் நமக்கு அதன் அருமைகள் புரிவதில்லை.

Thursday, April 30, 2015

பாஸ்ராவின் துப்புரவு தொழிலாளர்கள் குறித்து

பாஸ்ராவின் துப்புரவு வேலை முதலில் உள்ளூர் கான்ட்ராக்டர்களிடம் இருந்தது. அவர்கள் நம்மூரின் பாலம் கட்டும், ரோடுபோடும் கான்ட்ராக்டர்கள் வகை. கமிஷனெல்லாம் கொடுத்துவிட்டு, லாபமெல்லாம் எடுத்து வைத்துக்கொன்டபின்னர் மிச்சக்காசில் கட்டுவதைப்போல இங்கேயும் பேப்பர் அளவில் மட்டுமே துப்புரவு வேலை நடக்கும்.
உள்ளூர் ஈராக்கிக்கு மாத சம்பளம் 800 டாலர். வேலையும் சுமாருக்கு கீழே இருக்கும். கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஒரு குவைத்தி கம்பெனி இந்த க்ளீனிங் கான்ட்ராக்டை எடுத்தது.
மத்திய கிழக்குக்கென அதிகம் நேர்ந்துவிடப்பட்ட குறிப்பாய் இதுபோன்ற படிப்பு தேவையில்லாத வேலைகளுக்கெண இருப்போர்கள் பங்களாதேஷிகள். 250டாலர்கள் சம்பளத்திற்கு காலைமுதல் மாலைவரை குப்பையை அள்ளிக்கொன்டிருக்கிறார்கள். ஊரும் முன்னரைவிட இப்போது கொஞ்சம் சுத்தமாக இருக்கிறது, சில சரி செய்யவே முடியாத பகுதிகளை தவிர.
இந்த பெங்காலி என அழைக்கப்படும் பங்களாதேஷிகள் இந்த 250 டாலர் சம்பளம் உள்ள வேலைக்கு அவர்கள் ஊரின் 2 லட்சம் டாக்கா கொடுத்து வந்திருக்கிறார்கள். சிலருக்கு பெங்காலி தவிர வேறெதுவும் தெரியாது. மத்திய கிழக்கில் ஏற்கனவே வேலை செய்த மக்களுக்கு ஹிந்தியும், கொஞ்சம் அரபியும் தெரிந்திருக்கிறது.
250 டாலர் அளவு கூட பங்களாதேஷில் சம்பாதிக்க முடியாதா? இங்கே வந்து இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டுமா?

Thursday, April 16, 2015

பாக்தாத்தும் பாஸ்ராவும்

பாஸ்ராவை ஒப்பிடும்போது பாக்தாத் நிச்சயம் மாடர்ன் நகரம்தான்.
பெண்கள் முழு சுதந்திரத்துடன் ஆடை அணிகிறார்கள். கிறிஸ்தவர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஈடாக ஈராக்கிய பெண்களும். ஹைஹீல்ஸுடன் முழங்காலுக்கு மேல் இருக்கும் ஆடையுடன் ஹோட்டலுக்கு வருகிறார்கள், ஆளையே முழுங்குவதுபோல ஈராக்கிய ஆண்கள் பார்ப்பதை கண்டுகொள்ளாமல் சுற்றுகிறார்கள். பாஸ்ராவில் கிறிஸ்தவர்கள் தவிர இதர பெண்மனிகள் 99 சதவீதம் முழு புர்க்காதான்.

இந்நாட்டின் தலைநகரிலும் டாஸ்மாக் போல எல்லா இடங்களிலும் ஆல்கஹால் கிடைக்கிறது.

நகரை அழகுபடுத்த நிறையவே செலவு செய்கிறார்கள். ஆனால், இவர்கள் சொல்லும் அழகு படுத்தல் கணக்குக்கு நம்முரில் சில நூறு கிலோமீட்டர்களை அழகு படுத்தலாம். ஏர்போர்ட்டில் ஆரம்பித்து மெயின்ரோடு வரைக்கும் குத்துமதிப்பாக 5 கிலோமீட்டர்கள். இதை அழகுபடுத்த 1 பில்லியன் டாலர்கள் செலவழித்ததாக சொல்கிறது பாக்தாத் ஏர்போர்ட்டும், முனிசிபாலிட்டியும். என்ன அழகு செய்திருக்கிறார்கள் என்றால் பேரிச்சை மரத்தை இரு வரிசைகளாக பிரித்து நட்டிருக்கிறார்கள். இருபக்கமும் சிறிய அளவில் புல்தரை 5 கிலோமீட்டருக்கு. செயற்கை நீரூற்று. நம்மூர் கோவில்களில் அசிங்கப்படுத்துவதற்கென்றே இடப்படும் டைல்ஸ்கல் ஒட்டி சம்பந்தமே இல்லாத இடங்களில் சுவர்கள்.. வெல்கம் டு பாக்தாத் என மூன்று இடங்களில் போர்டுகள். இதற்கு 1 பில்லியன் டாலர்களாம். நம் அரசியல்வாதிகள் தெய்வமாக தோன்றுகிறார்கள் இப்போது.

அவ்வப்போது எங்காவது வெடித்துக்கொன்டிருந்தாலும் அது ஒரு விஷயமே இல்லாத அளவு பழகி இருக்கிறார்கள்.

நல்ல ஹோட்டல்கள் நிறைய வந்திருக்கிறது.

பெரும் மால்கள் கட்டப்பட்டு வருகின்றன. இத்தனை அபத்திர சூழலிலும் இத்தனை முதலீடு செய்கிறார்கள் என்பது ஆச்சரியம்தான்

2 மில்லியன் டாலருக்கு வேலை இருக்கு, செய்றீங்கன்னா சொல்லுங்க, முடிச்சிருவோம் எனச் சொல்லும் கோட்டு போட்ட பந்தா பேர்வழிகளின் எண்ணிக்கை கூடுதலாகியிருக்கிறது. நானும் சிரிக்காமல் 5 மில்லியனுக்கு குறைவாய் வேலைகளை எடுப்பதில்லை எனச் சொல்லி அவர்கள் நெளிவதை ரசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.

இதில் மேற்சொன்ன எதுவுமே இல்லையென்றாலும் விலைமதிப்பற்ற பத்திரமான சூழல் பாஸ்ராவில் உண்டு. மாதம் ஒரு குண்டு வெடித்தாலே செய்தியாகும் அளவு நல்ல சூழல்.
இன்னும் இரு நாட்கள் பாக்தாத்தில் இருப்பேன்.

12.04.2015ல் எழுதியது

Friday, March 6, 2015

படித்ததில் பிடித்தது..

கனடாவின் ஒரு ஷாப்பிங் மாலில் 100 சதவீதம் புர்கா அணிந்த ஈராக்கிய பெண் ஒருவர் பணம் வாங்கும் இடத்தில் இருந்த பெண்மனி அணிந்திருந்த கனடா நாட்டுக் கொடியைக் காண்பித்து ஏன் இதை அணிந்திருக்கிறாய் எனக் கேட்டிருக்கிறார். அவர் எனது மகன் ஐக்கிய நாடுகள் படையுடன் சேவை செய்ய சென்றிருக்கிறான் அவன் நினைவுடனும், கர்வமுடனும் அணிந்திருக்கிறேன் எங்கள் நாட்டுக் கொடியை என்றிருக்கிறார். 

உடனே ஈராக்கிய பெண்மனி எப்போது எங்கள் நாட்டின்மீது குண்டு வீசுவதை நிறுத்துவீர்கள் எனக் கோபமாக கேட்டிருக்கிறார்.. அப்போது பணம் கட்ட வரிசையில் நின்றிருந்த ஒரு வயதானவர் வந்து இந்தப்பெண்மனியின் மகனைப்போன்று நூற்றுக்கணக்கான கனடிய வீரர்கள் உங்களுக்காக போராடி உயிரை விட்டிருக்கிறார்கள். அதனால்தான் உங்களைப்போன்றோர் “எங்கள்” நாடான கனடாவில் நின்றுகொண்டு ஒரு கேஷியரை பார்த்து எங்கள் நாட்டின் மீது குண்டு வீசுகிறீர்கள் என “எங்கள்” நாட்டை அவமதிக்க முடிகிறது. 

உங்களைப்போன்றோர் இப்படி வெளிப்படையாக பேசும் உரிமை உங்கள் நாட்டில் இருந்திருந்தால் எங்கள் நாட்டு வீரர்கள் அங்கே சென்றிருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. இருப்பினும், இன்று எப்படி உங்கள் உரிமைக்கு, உங்களுக்கு தங்க இடம் கொடுத்த கனடிய மக்களை அவமரியாதையுடன் பேசத்தெரிந்துகொண்டுவிட்டதால் நீங்கள் ஈராக்குக்கு திரும்பிச் செல்லும் விமானக்கட்டணத்தை நான் அளிக்க தயாராய் இருக்கிறேன். அங்கே சென்ற உடன் இப்படி கனடாவில் வெளிப்படையாக பேசியதைப்போல அங்கு சென்றபிறகும் இப்படி வெளிப்படையாக பேசுங்கள். அப்படி பேசிய பிறகும் நீங்கள் உயிரோடிருந்தால், இப்படி உங்களை இந்த நெருக்கடிக்கு (அந்நிய நாட்டில் பிழைக்க வேண்டிய நிலைக்கு) உள்ளாக்கிய உங்கள் நாட்டு மக்களை திருத்துங்கள். அவர்கள்தான் கனடிய நாட்டு வீரர்கள் அங்கு (ஈராக்கிற்கு) வருவதற்கே காரனம் என்றார். 

நீதி.. உன் உரிமையை உன் நாட்டில் மட்டும்தான் பேச வேண்டும். இல்லையெனில், இப்படித்தான் அவமானப்பட நேரிடும்.

Monday, January 26, 2015

இந்திய குடியரசு தின வாழ்த்துகள்.

உலகின் 5வது எண்ணெய் வளமிக்க நாடு.. இரண்டு வற்றாத ஜீவ நதிகள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக பாயும் நாடு கிட்டத்தட்ட 95% மக்கள் இஸ்லாமியர்கள். உலகின் மிகப்பழமையான நாகரீகத்தின் தொட்டில்கள்.. மத்திய கிழக்கிலேயே மிகப்பிரபலமாய் இருந்த பல்கலையைக் கொண்ட நாடு நாட்டின் எல்லாப்பகுதிகளிலும் ஒரே மொழி இத்தனை பெருமைகள் இருந்தும் இன்றைக்கு குடிநீரோ, தடையற்ற மின்சாரமோ, சரியான போக்குவரத்து வசதிகளோ அற்று அன்றன்றைக்கு விடிந்து எழுந்தால் படுக்கப்போனால்தான் நிச்சயம் என்ற அளவில் வாழ்க்கைத்தரம் உள்ள நாடு எது தெரியுமா? 

இன்றைய ஈராக். 

ஈரான் - ஈராக் போர் அமெரிக்கா உள் நுழைந்து நடத்திய போர்கள் மற்றும் அதனால் ஏற்பட்ட உள்நாட்டுக் கலவரங்கள். அது அடங்கி பின்னர் ஜனநாயகம். கொஞ்சமே கொஞ்சூண்டு நிமிர்ந்த நாடு இன்றைக்கு மத அடிப்படைவாதிகளால் துண்டாடப்பட்டு ஈராக் என்ற பெயரிட்டு அழைக்க இடம் கிடைக்குமா என்ற அளவில் ஒருவருக்கொருவர் அடித்துக்கொண்டு இருக்கின்றனர். ஆயிரக்கணக்கில் ஒவ்வொரு நாளும் செத்துக்கொண்டுள்ளனர். 

அப்படியே நேர் மாறாக இந்தியா.. காஷ்மீரில் இருந்து கன்னியாகுமரி வரை அரசால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மொழிகளே 15. இதுதவிர ஆயிரக்கணக்கில் மொழிகள் மதமென எடுத்துக்கொண்டால் பெருவாரியான மக்களைக் கொண்ட இந்துமதம் முதல் இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ, சீக்கிய, பௌத்த, சமனம் என எண்ணற்ற மதங்கள். 

நீர்நிலைகளை, இயற்கையை நம்பியே பெருவாரியான விவசாயம்.. இருப்பினும் நமக்குள் வேற்றுமைக்குள் ஒற்றுமை என்ற ஒரு கருத்தாக்கத்தில் எத்தனை பிரிவினைகள் இருப்பினும் இந்தியா என்ற ஒரே தேசத்தின் கீழ் திரண்டு இந்தியர்களாக இணைந்து இருப்பதால்தான் இந்த 68 ஆண்டுகளில் நமது அருகில் இருக்கும் நாடுகளையெல்லாம் ஒப்பிடும்போது எங்கோ இருக்கிறோம். சில குறைகள் இருப்பினும் குடிமக்களுக்கு நீர், சாலை போக்குவரத்து வசதிகள், பள்ளிகள், மின்சாரம் எல்லாம் அதிகம் சாத்தியப்பட்டுள்ளது. 

இது எல்லாம் கூடி வாழ்ந்ததால்தான். நம்மிடம் எண்ணெய் வளம் இல்லை. நம்முடைய ஒவ்வொரு பணமும் நம் உழைப்பால் ஈட்டியவை. மத்திய கிழக்கைப்போல தரையின் கீழிருக்கும் எண்ணெயை எவனையோ எடுக்க சொல்லிவிட்டு அவன் கொடுக்கும் காசில் மாடமாளிகைகளும் பணக்கார கார்களும் கொண்டு வாழவில்லை. 

நமக்கிருப்பதோ நமக்கென ஒரு தேசம். வேலை செய்துவிட்டு வீடு திரும்பினால் படுக்க ஒரு இடம். சமூக பாதுகாப்பு என எல்லாவற்றையும் பெற்றிருக்கிறோம். அடைந்தது கொஞ்சம்தான் என்றாலும் நிச்சயம் மற்ற வளரும் நாடுகளை ஒப்பிடும்போது கல்வி, கேள்விகளிலும், தனி நபர் வருமானத்திலும் நிச்சயம் மேலே இருக்கிறோம்.. இது அத்தனையும் நாம் இந்தியர்கள் என ஒற்றுமையாய் முயன்றதால் வந்த விளைவு. 

இதையெல்லாம் கெடுக்க நினைக்கும் கும்பல்கள் குடியரசு தினத்துக்கு கருப்புக்கொடி இட்டு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறது. இந்த முட்டாள்களுக்கு தெரிவதில்லை, இந்த உரிமையே குடியரசினால் விளைந்த ஜனநாயகம் என்ற கட்டமைப்பு வழங்கிய உரிமை என. அவர்கள் செய்வது தேசத்துரோகம் என்றாலும் அவர்கள் தரப்பைச் சொல்லவாவது குடியரசிலும், ஜனநாயகத்திலும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும், . 

அதுகூட இல்லாமல், தெரு நாய்களைப்போல குண்டடிபட்டு சாகும் மக்களும், அவர்களை காப்பாற்ற முடியாத அரசாங்கமும், தினமும் மரண ஓலமும் கொண்ட நாடாக நம் நாடும் ஆக விரும்பும் ஈனர்களின் வேலைதான் இந்த கருப்புக்கொடி காட்டுதல், கோட்டையில் தேசியக்கொடி காட்டக்கூடாது என்ற புர்ச்சி முழக்கமெல்லாம். 

இந்த நாடகங்களையெல்லாம் இந்தியாவில் ஜனநாயகம் என ஒன்றிருக்கும்வரைதான் செய்ய இயலும். அதுகூட தெரியாத மூடர்களை நம்பியும் ஒரு கூட்டம். நமக்கு கிடைத்த இந்த ஜனநாயகத்தை காக்க வேண்டியது நம் கடமை. தேசத்துரோகிகளை இனம் கண்டு வேரறுக்க வேண்டியது நாளைய நமது சந்ததிகளுக்கு நாம் செய்ய வேண்டிய கடமையும் கூட. 

எல்லாம் இருந்தும் ஒருவருக்கொருவர் ஒற்றுமையின்றி அடித்துக்கொண்டு சாகப்போகிறோமா (ஈராக்கைப்போல) அல்லது ஒற்றுமையாய் இருந்து பல சாதனைகளை செய்யப்போகிறோமா? நாம்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

Tuesday, July 8, 2014

இன்றைய ஈராக்

இன்றைய ஈராக் என்ற பெயரில் இரு பாகங்களாக இட்லிவடை வலைத்தளத்தில் கட்டுரையாக எழுதினேன்.

அதன் சுட்டிகள் கீழே

இன்றைய ஈராக் முதல் பாகம்

இன்றைய ஈராக் இரண்டாம் பாகம்

ஜெயக்குமார்

Tuesday, June 10, 2014

பாபிலோன் - காலத்தால் அழிந்த நகரம்

இன்றைக்கு உலகின் மிகப் பழமையான நகரங்களில் ஒன்றான பாபிலோன் சென்று வந்தேன். கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே புகழ் பெற்றிருக்கிறது. கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு 600 ஆண்டுகள் வரை உயிர்ப்புடன் இருந்திருக்கிறது. 

நிறைய இடிபாடுகள் இருப்பினும் சதாம் ஹுசைன் உயிருடன் இருந்த காலத்தில் நிறைய எடுத்து கட்டி இருக்கிறார். வேறு வகையில் சொல்வதானால் அதை மீண்டும் உயிரூட்ட முனைந்திருக்கிறார். பாபிலோனில் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவதற்காக 5000 பேர் அமரும் ஆம்பி தியேட்டர் ( திறந்த வெளி கலையரங்கம்) அமைத்து அவர் அமெரிக்காவுடன் சண்டையிடும் முன்னர் வரை பாபிலோனில் வந்து தங்கி இருந்திருக்கிறார்.

பாபிலோனின் வரலாறெல்லாம் நெட்டில் தேடி படித்துக்கொள்ளுங்கள். கடைசியாய் இந்த நகருக்கு உயிரூட்ட முனைந்தவர் மாவீரன் அலெக்சாண்டர். ஆனால், அது முடியாமலேயே போயிருக்கிறது.

எனக்கு பெருத்த ஏமாற்றமாய் இருந்தது பாபிலோனின் தொங்கும் தோட்டங்கள் தான்..  நான் குறைந்தபட்சம் அதையாவது மீண்டும் எடுத்து கட்டி இருப்பார்கள் என நினைத்தேன். ஆனால், வெறும் சமதளத்தைக் காட்டி இதுதான் தொங்கும் தோட்டத்தின் தரைத்தளம் எனச் சொன்னார் கைடு.

பாக்தாதிலிருந்து கிட்டத்தட்ட 140 கிலோமீட்டர்கள் தூரத்தில் இருக்கிறது ஹில்லா என்ற ஊர். அதன் அருகில் இருக்கிறது இந்த அழிந்துபோன பாபிலோன். ஈராக்கில் யாருக்கும் பாபிலோன் எனச் சொன்னால் தெரிவதில்லை. பாபில் என்றால் மட்டுமே தெரிகிறது. மேலும் பாபிலோன் எனக் கேட்டு என்னவென்றே தெரியாத டாக்ஸிக்காரர் 300 டாலர் போக வர கேட்டதுதான் இன்றைய ஜோக்.


மதியம் 12 மணிக்கு கிளம்பி மாலை 6 மணிக்கு வந்து சேர்ந்தேன். வழியெங்கும் செக் போஸ்ட்டுகள். இஸ்லாமியர்களின் (ஷியாக்கள்) புனித தலமான நஜஃப் இதன் அருகில்தான் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு செக் போஸ்ட்டிலும் பேர், ஊர் எழுதிக்கொண்டுதான் அனுப்புகிறார்கள். 

பாபில் பற்றி உனக்கு என்ன தெரியும்? பாஸ்ராவில் வேலை செய்யும் உனக்கு பாபிலோனில் என்ன வேலை? நீ இஸ்லாமியனா? இன்ன பிற கேள்விகள் எல்லாம் கேட்டுவிட்டு அனுப்புகிறார்கள்.

பாபிலோனில் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியாக அறிவித்து ஒரு போலிஸ் குழுவே பாதுகாக்கிறது. உள்ளே நுழைய கட்டணம் 20 டாலர்கள். கைடுக்கு 10 டாலர்கள். 

முதலில் பாபிலோனின் திறந்த வெளி கலையரங்கம் சென்று பார்த்தேன். பாபிலோன் உயிர்ப்புடன் இருந்த காலத்தில் இப்ப்டித்தான் இருந்திருக்கிறதாம். நம்ம சதாம் ஹுசைன் எடுத்து கட்டி அவருக்கும் ஒரு உப்பரிகையை அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் மேடைக்கு நேர் எதிராக.

அருமையாக இருந்தது பார்க்க. பாபிலோனிலும் ஒரு அரன்மனை அமைத்து வாழ்ந்திருக்கிறார் சதாம். இன்றும் முழுப்பொலிவுடன் பராமரிக்கப் படுகிறது. 2 ஹெலிகாப்டர்களும் இருக்கின்ற்ன. போலிஸ் பயன்படுத்துவார்கள் போல.

அதன் பின்னர் பாபிலோன் நகரின் சாலைகளில் ஒன்றை இன்றும் அப்படியே விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு முன்னர் 600 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அந்த சாலையில் அலெக்சாண்டர் நடந்திருப்பான் என்பதை நினைக்கும்போது எங்கு நிற்கிறோம் என்ற மகிழ்ச்சி எழுந்தது உண்மை. 

கால ஓட்டத்தில் இன்றைய ஈராக் அல்லது ஹில்லா நகரம் அந்தக்காலத்தில் இருந்ததைவிட கிட்டத்தட்ட 60 மீட்டர்கள் மேலே இருக்கிறது. எனவே கைடு சொல்லும் 50 மீட்டர் உயரமான வளைவு இது எனக்காட்டிய வளைவின் உச்சியில் அமர்ந்து நான் போட்டோ எடுத்துக்கொள்ளும் அளவு மண்ணுக்குள் புதைந்திருக்கிறது. 

பாபிலோனின் அடையாளங்களில் ஒன்று சிங்கங்கள். சாலையில் இருமருங்கிலும் பக்கத்திற்கு 62 வீதம் 124 சிங்கங்கள் இருந்திருக்கின்றன. 

பிரிட்டிஷார் நம் பழமையான சிலைகள், வைரங்களை எல்லாம் கொள்ளை யடித்துக்கொண்டு போனதுபோல இங்கேயும் நிறைய பொருட்களை, அடையாளங்களை எல்லாம் பிர்இட்டனுக்கு எடுத்துச் சென்றுவிட்டனராம். 

நீலக்கலரில் இருக்கும் கோட்டை வாயில் (பார்க்க படம்) உண்மையில் இருந்திருக்கிறது. அதை அப்படியே பெயர்த்து எடுத்துக்கொண்டு போயிருக்கிறார்கள் பிரிட்டிஷார். 

அரன்மனை, அவர்களின் கடவுள் எல்லாவற்றிலும் எதெல்லாம் எடுத்துப்போக முடியுமோ அத்தனையும் எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். பாபிலோனின் ஆண்ட மன்னர்கள் தினமும் வணங்கிய கோயில்கூட இன்னமும் அப்படியே இருக்கிறது. 



சதாம்கூட பழையதை தள்ளிவிடாமல் அதை உள்ளே வைத்து மேலே புதிதாய் ஜட்டி இருக்கிறார். எனவே முதலில் எப்படி இருந்தது என்பதை நாம் காணமுடியும். 

கிட்டத்தட்ட 2 மணி நேரம் சுற்றிவிட்டு வந்து சேர்ந்தேன். சாப்பாட்டை பற்றி எழுதக்கூடாதுதான்.. ஆனால், எனக்கு இன்றைய மதிய உணவாக ஒரு தட்டு நிறைய வெள்ளரிக்காயும், தக்காளியும், புதினா தலைகளும், வினிகரில் ஊறிய கேரட்டும் கிடைத்தது. 

பாபிலோனை கண்ட மகிழ்ச்சியில் இதெல்லாம் பொருட்டாகவே இல்லை. 

படங்களில் முடிந்த அளவு நான் கேட்ட விஷயங்களை பதிவு செய்கிறேன்.

முழு ஆல்பத்தையும் இங்கே காணலாம்.

பாக்தாத் விமான நிலைய சோதனையான சோதனைகள்

ஏழு கடல் தாண்டி, ஏழு மலைதாண்டி பாஸ்ராவுக்கு வந்தாயிற்று. பறப்பதென்னவோ ஒரு மணி நேரம். ஆனால், 4 மணி நேரம் முன்னதாகவே வந்திருந்து நடத்திக்கொடுக்கும்படி வேண்டுகின்றனர் பாக்தாத் விமான நிலையத்தார்.

ஏர்போர்ட்டுக்கு 4 கிலோமிட்டர் முன்னதாகவே நாம் இறங்கிக்கொள்ள வேண்டும். அதன் பின்னர் விமான நிலையமே வைத்திருக்கும் ஜிம்சி அல்லது செவர்லேயில் ஷேரிங் டாக்ஸியில் விமான நிலையம் நோக்கி பயணம்.

முதலில் ஒரு செக்போஸ்ட். பாஸ்போர்ட் மற்றும் விமான டிக்கெட் இருக்கிறதா என.

அடுத்தது மோப்ப நாய்கள் வந்து செக் செய்யும் செக் போஸ்ட். வண்டியிலிருந்து எல்லோரும் இறங்கி தூரமாய் போய் நிற்க வேண்டும்.

அதற்கு அடுத்த செக் போஸ்ட்டில் மீண்டும் பாஸ்போர்ட் மற்றும் டிக்கெட் பரிசோதனை மற்றும் லக்கேஜ் செக்கிங். உள்ளே இருக்கும் எல்லாவற்றையும் கீழே எடுத்துப்போட்டு செக்கிங். ஈராக்கியர்களுக்கு தாவு தீர்ந்து விடும். இந்தியன் என்பதால் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்.

அதன் பின்னர் மீண்டும் எக்ஸ்ரே ஸ்கேனிங். நமக்கும் ஸ்கேனிங்.

ஏர்போர்ட் வந்தாயிற்று. மீண்டும் சாமான்களுக்கு எக்ஸ்ரே ஸ்கேனிங் மற்றும் நமக்கு ஸ்கேனிங்.

அடுத்து ஏர்போர்ட்டுக்குள் நுழைந்தாயிற்று. இப்போது உங்கள் விமானம் புறப்பட 1 மணி நேரம் முன்பு மட்டுமே செக்கின் கவுண்டருக்குள் அனுமதிக்கப்படுவீர்கள்.

அனுமதித்த பின்னர் மீண்டும் ஸ்கேனிங். லாப்டாப்பை வெளியே எடுத்து எல்லா சாமக்கிரியைகளும் மீண்டும்.

அடுத்து போலிஸின் உடல் சோதனை. அப்பாடா என செக்கிங் கவுண்டர் வந்து பெட்டியை போட்ட பின்னர்தான் நிம்மதி.

இப்போது இமிக்ரேஷன். பாஸ்போர்ட்டை ஸ்கேன் செய்து எடுத்து வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அரைவலில் போட்டோவும் எடுப்பார்கள்,

இதைத் தாண்டியபின்னர்தான் முழுதும் ஃப்ரீ. பெல்ட், வாட்ச் எல்லாம் எடுத்து கட்டிக்கொள்ளலாம்.

ஒருவகையில் இத்தனை செக்கிங் இருப்பதால்தான் இன்றுவரை ஏர்போர்ட்டில் குண்டு வெடித்ததில்லை, பாக்தாதே பற்றி எரிந்தாலும். 


(29.05.2014 ல் எழுதியது)

Friday, March 28, 2014

ஈராக்கிய தேர்தல் குறித்து எனது பார்வை..

அடுத்த மாதம் ஈராக்கில் தேர்தல்.. தற்போதைய பிரதமரான நூர் அல் மாலிக்கி தலைமையில் ஸ்டேட் ஆஃப் லா என்ற கூட்டணி, முவாதீன் என்றொறு கூட்டணி இன்னொன்று அல் சாதர் என்ற ஒரு கூட்டணி. இந்த மூன்று கூட்டணிகள் மட்டுமே கொஞ்சம் பலமான அணிகள். இதுதவிர நிறைய சில்லரைக் கட்சிகளும், கம்யூனிஸ்ட்டுகளும் உண்டு.

உண்மையான போட்டி ஷியா அரபிகளுக்கும், சன்னி அரபிகள்க்கும், குர்திகளுக்குமே. வேறு வேறு அரசியல்கட்சிகளின் பெயரில் போட்டி இடுகின்றனர் அவ்வளவே.

தேர்தல் வரப்போவதின் ஒரே அறிகுறி 10 அடிக்கு 12 சைஸுல நூர் அல் மாலிக்கியோட போட்டோ மட்டும் ஒட்டி ஈராக் மேப் போட்ட ஒரு தட்டி. லைட் போஸ்ட்டுகள்ல ஏ3 சைஸ்ல போஸ்டர். நம்மூர் போல ஜீப்புகளிலும் கார்களிலும் மைக் கட்டிக்கொண்டு அன்பார்ந்த வாக்காளப் பெருமக்களேன்னு சொல்லிகிட்டு வாரதெல்லாம் இல்லை. பெரும்பாலான வாக்குகள் யாருக்குப் போட வேண்டும் என்பதை மதத்தலைவர்கள் சொல்லி விடுவார்கள். ஷியா வேட்பாளர்களுக்கு அவர்களின் மசூதிகள், சன்னி வேட்பாளர்களுக்கு அவர்களின் மசூதிகளில் உத்தரவு வந்துவிடும்.

பொதுஜனம் ஈராக்கியர்கள் எல்லோரும் ராமன் ஆண்டாலும், ராவணன் ஆண்டாலும் ஆள்பவர்கள்தான் கொள்ளையடித்து வீட்டுக்கு கொண்டு செல்லப்போகிறார்கள். நமக்கு என்னத்த கிடைக்கப்போகுது என்ற மனநிலையில் இருக்கிறார்கள்.

நூர் அல் மாலிக்கி பொதுவாக நன்றாக ஆள்வதாக பாஸ்ரா மக்கள் நம்புகிறார்கள். (நான் இருக்கும் பாஸ்ராவில் 90% ஷியாக்கள்) நூர் அல் மாலிக்கியும் ஷியாதான். அதுதான் நாட்டின் இன்றைய தலைவலியின் முக்கிய காரணம். சன்னிகள் நூர் அல் மாலிக்கியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. சதாமைப்போல ஒரு சன்னிதான் பிரதமராக இருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறார்கள். அதனாலேயே தினமும் அரசாங்கப் படைகள் வீக்காக இருக்கும் இடத்தில் தாக்குதல்களை நடத்தி 100 -200 பேர்களைக் கொன்று அந்த இடத்தில் சன்னிகளின் ஆட்சியையும், ஆதிக்கத்தையும் நிறுவுகின்றனர். இதில் ஜோக் என்னவென்றால் ஷியாக்களும் சன்னிகளின் பார்வையில் காஃபிர்கள். எனவே இரண்டாம்தர மரியாதைதான் அவர்களுக்கு.

கிட்டத்தட்ட நம் நாட்டில் நடப்பதைப்போலத்தான். மைனாரிட்டிகளுக்கு எப்படி நாட்டை ஆளவேண்டும், முழுதும் இஸ்லாமிய / கிறிஸ்தவ மயமாக்கிட வேண்டும் என துடிக்கிறார்களோ அதேபோல ஈராக்கின் மைனாரிட்டியான சன்னிகள் ஈராக்கை சன்னிகள் ஆளும் நாடாக்க வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள், அதுவும் வன்முறையின் மூலம். இந்த தேர்தல் நடக்கும்போது குறைந்தது 3000 பேர் இறக்க நேரிடலாம்.

நம்ம நாட்டின் ஜனநாயகம் மட்டும் உலகின் எந்த மூலையிலும் வரப்போவதில்லை. ஒவ்வொரு கட்சியும் ஒருவருக்கொருவர் அதிகபட்சம் பொய்ப்புகார்கள், சேற்றைவாறி இறைத்தல் கேரக்டர் அசாசினேஷன் தாண்டி ஆட்களைக் கொல்லும் அளவு இன்னும் முன்னேறவில்லை. கரன் தப்பார் போன்றோர் மட்டும் அவ்வப்போது ~மோடியை திடீரென அகற்றிவிட்டால்~ என திகில் ஸ்டேட்மெண்ட் மட்டும் விடுவார்கள்.

இப்படி இந்த நிலைமையில் நம்ஜனநாயகம் இருப்பதே நமக்கெல்லாம் பெருமை.

ஈராக்கில் எதற்கு ஆட்சியை பிடிக்க இவ்வளவு போட்டியும், கொலைகளும், வெடிகுண்டுகளும் என்றால் ஈராக்கில் இன்றைய தேதிக்கு ஒரு ப்ராஜக்ட் கிடைத்தால் அதன் மதிப்பை குத்துமதிப்பாக 100 மில்லியன் டாலர்கள் என வைத்துக்கொண்டால் அந்த ப்ராஜக்டின் உண்மையான மதிப்பு 25 மில்லியன்மட்டுமே இருக்கும். மீதம் 75 மில்லியன் டாலர் டெண்டர் ஸ்டேஜிலிருந்து ப்ராஜக்டை முடித்து கமிஷனிங் செய்வதற்குள் பல கம்பெனிகள் பல நிலையிலும் பல அதிகாரிகளுக்கு நீங்கள்கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் இந்தப்பணத்தைக் கைப்பற்றுவோர்களிடமே அதிகாரம்.

இதை யார் எடுத்துக்கொள்வது என்பதற்குதான் ஈராக்கில் தேர்தல்..

Thursday, January 23, 2014

வடக்கு ருமைலா - Iraq

இன்று வடக்கு ருமைலா என்ற இடத்தில் ஒரு வியாபார சந்திப்பு. பாஸ்ராவிலிருந்து 100 கிலோமீட்டர்கள் பாக்தாத் போகும் வழியில். செக்போஸ்ட் சோதனைகள் முடிந்து உள்ளே சென்றால் தனி உலகம். எல்லாக் கம்பெனிகளும் தங்களது கிளையை இங்கேயும் வைத்திருக்கின்றன.

நான் சந்திப்புக்குச் சென்றது ஒரு ஈராக்கிய கம்பெனிக்கு. சந்திப்புக்கு அழைத்திருந்தவர் பாக்கிஸ்தானி.. அந்த நிறுவண சி.ஈ.ஓ ஒரு இந்தியர்.

சந்திப்பெல்லாம் முடிந்து கிளம்பும் நேரம் வரைக்கும் அந்த சி.ஈ.ஓ வை எங்கேயோ நெருக்கமாக சந்தித்திருக்கிறேன் என மனது சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது. புறப்படும்போது சட்டென ஞாபகம் வந்துவிட்டது.

ஈராக் கிளையை ஆரம்பிக்கும்போது ஒரு ஆர்டருடன் ஈராக்கில் நுழைந்தால் கைக்காசு செலவில்லாமல் கம்பெனியை ஆரம்பித்துவிடலாம் என அவரிடம் ஒரு பைப்லைன் வேலையை எங்கள் கம்பெனிக்கு ஒதுக்கித் தரும்படி கேட்கப் போயிருந்தேன்., 2012 செப்டம்பரில்.

உங்களால் ஈராக்கிலெலாம் வேலை செய்ய முடியாது. விசாவில் ஆரம்பித்து, சாதனங்களை ஈராக்குக்குள் கொண்டு வருவதும், வெளியே கொண்டு செல்வதும் பெரிய கம்பெனியான எங்களாலேயே முடியவில்லை. அதனால் உங்களுக்கு ஆர்டரைக்கொடுத்துவிட்டு நாங்கள் கஷ்டப்பட முடியாது எனச் சொல்லி அனுப்பிவிட்டார். அதன் பின்னர் அவரை சந்திக்கும் வாய்ப்பு வரவில்லை.

இன்றைய சந்திப்புக்குப் பின்னர் எப்படிப் போகுது ஈராக் பிஸினஸ் எல்லாம் என்றார்.. நீங்க முடியாதுன்னு சொன்ன உடனேயே எங்கே ஈராக்கில் கம்பெனி திறக்க முடியாதோ என்ற பயத்தில் முழுசா இறங்கி அடுத்த மாசமே கம்பெனி லைசென்ஸ் அப்ளை செஞ்சு 2013 ஜனவரிக்குள்ளேயே நாங்கள் ரெடியாகி இதுவரை 3 பெரிய ப்ரஜக்டுகளை முடித்து விட்டேன். நீங்கள் என்னை சந்திப்புக்கு அழைத்திருக்கும் இந்த வேலையின் மிகப்பெரிய பகுதி ஒரு துருக்கிக் கம்பெனியிடம் உள்ளது. அந்த வேலையை நாங்கள்தான் செய்கிறோம் என்றதும் மிக்க மகிழ்ச்சி எனச் சொல்லி கை குலுக்கினார்.

போகும்போது ”I was wrong Jay. We should have given the job to you guys. The contractor killed us you know?" என்றார்.

இப்படிப் பட்ட பொட்டல்காட்டில்கூட எதிர்பாராத ஆட்களை சந்திக்கும்போதெல்லாம் தோன்றும் ஒரே சினிமா டயலாக் “ ரொம்ப ஸ்மால் வேல்டுங்க”

சந்திப்புக்கு பின்னர் சுற்றிப் பார்த்ததில் நிறைய தமிழ் முகங்கள். திருச்சியைச் சேர்ந்த பக்கிரிசாமி என்ற புதிய நண்பர் கிடைத்தார். பார்த்த 5 நிமிடங்களிலேயே நண்பர்கள்... 

இன்னும் சில தமிழர்கள் வேலைக்காக சைட்டுக்கு சென்றிருந்தனர். அவர்களிடம் போனில் பேசினேன்.

எல்லோரும் சில நிமிட உரையாடலுக்குப் பின்னர் கேட்கும் ஒரே கேள்வி, எப்ப சார் அடுத்து ஊருக்கு? 

Friday, November 29, 2013

ஏர்பிலின் Citadel or Fort.. உலகின் மிகப் பழமையான மனிதன் வாழிடம்..

குர்தியில் கலா (Ghala) ஆங்கிலத்தில் (Citadel) தமிழில் கோட்டை
இன்று காலை நடைபெற வேண்டிய சந்திப்பு நாளைக்கு ஒத்திப்போனதால் எர்பில் நகரின் விசேஷங்களில் ஒன்றான சிட்டாடல் சென்று வந்தேன். கிட்டத்தட்ட 6000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த இடத்தில் மனிதன் வாழ்ந்திருக்கிறான் அதுவும் வீடுகள் கட்டி கிட்டத்தட்ட நகரை நிர்மானம் செய்து!.
எர்பிலில் இருக்கும் இந்தக் கோட்டை  உலகின் பழமையான மனித வாழிடம் என ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டு பிடித்திருக்கிறார்கள். 
Ghala எனும் கோட்டை வடிவில் இருக்கும் இந்த பழங்கால மனித வாழிடத்தை தூரத்தில் வரும்போதே காணலாம். அதைச் சுற்றி நிறைய சூக்குகள் எனப்படும் உள்ளூர் மார்க்கெட்டுகள் அமைந்திருக்கின்றன. அவைகளும் கோட்டைக்கு இணையாக அல்லது அதற்குப் பிந்தியகாலத்தில் அமைந்தவை. சூக்குகளில் எல்லாப் பொருட்களும் கிடைக்கும். அந்தக்கால சந்தையை நாகரீகப்படுத்தினால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி இருக்கிறது. டீக்கடைகள், ஹோட்டல்கள், உள்ளூர் தின்பண்டங்கள், துனிமணிகள், மின்னணு சாதனப் பொருட்கள், சிகை திருத்தகம், இப்படி கலவையாக.

வெளிநாட்டவர் நிறைய வந்து இந்தக் கோட்டையைக் காணுவதால் கோட்டையைச் சுற்றி செயற்கை நீரூற்றுகள் அமைத்து பொதுமக்களும், சுற்றுலாப்பயணிகளும் அமர்ந்துகொள்ள வசதி செய்திருக்கிறார்கள். தற்சமயம் குளிர்காலம் ஆரம்பித்துவிட்டது ஈராக்கில். குர்திஸ்தானில் தற்சமயம் தென்றல்தான் பகலிலும், இரவிலும். இதை எனது ஹோட்டலின் ஜன்னலைத் திறந்துவைத்துக்கொண்டு ரம்மியமான காற்றை அனுபவித்துக்கொண்டே எழுதுகிறேன்.

இந்தக் கோட்டையின் கதை.

எர்பில் கோட்டை என்றழைக்கப்படும் இந்தக் உயரமான குடியிருப்பு பல ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் (Millennias) மனிதன் வாழாமலேயே இருந்திருக்கிறது. இதன் ஆயுளை உறுதியாகச் சொல்ல இயலாவிட்டாலும் தீவிர தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியின் முடிவுகள் மற்றும் கிடைத்த சாட்சியங்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது இது 6000ம் ஆண்டுகள் பழமையானதாக இருக்கலாம் என ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்லி இருக்கின்றனர்.

இந்த கோட்டை நகரமே கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு முன்பு 1365ம் ஆண்டு முதல் 612 க்குள் அசிரியர்களின் காலத்தில் அதாவது இன்றைக்கு 3000 ஆண்டுகளுகு முன்பு இருந்திருக்கலாம் எனவும் நம்பப் படுகிறது. சில ஆராய்ச்சியாளர்கள் இந்தக் கோட்டையானது புதிய கற்காலம் முதல் வென்கலயுகத்துக்குள் (6000 – 1500 கி.மு.) ஏற்பட்டிருக்கலாம் என நம்புகிறார்கள்.

எப்படி இப்படி ஒரு உயரத்துக்கு மேடும் அதன் மீது கோட்டையும் அந்தக்காலத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் என ஆச்சரியப்படுவோர் இந்த தொடுப்பைத் தொடர்ந்து சென்று முழுதும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். (http://www.erbilcitadel.org/ErbilCitadel/history.php )
இனி சிட்டாடல் அல்லது கோட்டையை பார்த்தது பற்றி.
உள்ளே நுழையும் இடத்தில் நமது பெயர், நாடு பற்றிய விபரங்களைக் கேட்டு அதை கனினியில் பதிந்துகொண்டு நம்மை மேலே நடந்து செல்ல அனுமதிக்கிறார்கள். அனுமதிக்கட்டணம் இல்லை.

மேலே செல்ல சிறு சதுரக் கற்களால் ஆன சரிவான ஆனால் சீரான மலைப்பாதை. நகரின் மட்டத்திலிருந்து கிட்டத்தட்ட 100 அடி உயரத்தில் இந்த கோட்டை அமைந்திருக்கிறது. நகரின் சுற்றுவட்டாரத்தில் மலைகள் போல அல்லது இவ்வளவு உயரமான பகுதி என எதுவும் இல்லை. இதை அந்தயுக மக்கள் மேடாக்கி அதன் மீது நகரை கட்டி இருக்க வேண்டும். கிட்டத்தட்ட அழிவின் விளிம்பில் இருக்கும் இந்த கோட்டையை யுனெஸ்கோவும், எர்பில் நகர சிட்டாடல் பாதுகாப்பு குழுவும் இணைந்து மறுநிர்மானம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

கிட்டத்தட்ட 1.5 கிலோமீட்டர் சுற்றளவு கொண்டது இந்த கோட்டை. அதன் நடுவே நகரம். மரம் கிளை பரப்பி நின்றால் எப்படி இருக்குமோ அதே வடிவில் தெருக்கள். எல்லா வீடுகளும் ஒரு அல்லது இரு அறைகள் கொண்டவை. மிஞ்சிப்போனால் 8 முதல் 10 அடி இருக்கலாம். ஒவ்வொரு தெருவிலும் 5 முதல் 8 வீடுகள் கொண்டிருக்கின்றன.

எல்லாத்தெருக்களுக்கும் கிளைத்தெருக்கள்  மற்றும் அவை எல்லாம் முக்கியத் தெருவில் வந்து சேருகின்றன. நகரின் மையத்தில் ஒரு பெரிய மைதானம். அதில்தான் தற்போதைய புனர் நிர்மான பணிகளுக்கான அலுவலகம் இயங்குகிறது.

மேலிருந்து கீழே பார்க்க முடியாத அளவு பெரிய மதில்கள். மிகப்பெரிய நுழைவு வாயில். அங்கிருந்து கோட்டைநகரின் மையம் செல்ல நீளமான மற்றும் அகலமான பாதை. மொத்த ஊரின் அளவே 12.5 ஹெக்டேர் என அங்கிருக்கும் தகவல் குறிப்பு சொல்கிறது.
மராமத்துப் பணிகளை அந்தக்காலத்தில் இருந்ததுபோல அதேநிற மண்னை எங்கிருந்தோ எடுத்து வந்து அதில்தான் கட்டுகிறார்கள். கிட்டத்தட்ட ஒருமணிநேரம் சுற்றி வந்தேன். கிழே இறங்கி சூக்குகளை சுற்றி வந்தேன்.

புஸ்தகக் கடைகளை மேயும்போது நமது காந்தியடிகள் அவரது சத்திய சோதனையை குர்தி மொழியில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். குர்தி இன மக்களுக்கு காந்தியடிகளின் சரிதம் தெரியுமாம்.
ஜான்ஸிராணி லக்குமிபாயால் உத்வேகம் பெற்றிருக்கிறார்களாம். இன்றும் குர்தி தொலைக்காட்சியில் தினமும் ஜான்ஸிராணி தொடர் உண்டாம்.

மதியம் இந்தியா கேட் உணவகத்தில் தால் கிச்சடியும், தயிர் சாதமும் சாப்பிட்டு ஹோட்டல் திரும்பினேன்.
நான் எடுத்த படங்களை இந்த சுட்டியில் காணலாம்.