நிரந்தரமில்லா வாழ்க்கையும், நாமும்

சரஸ்வதி சபதம் படத்தில் ஒரு வசனம் வரும்.. நேற்றைக்கிருந்தார் இன்றைக்கு இல்லை என்பதை மனதில் கொண்டு சற்று நிதானமாகவே நடந்துகொள்ளுங்கள்னு

( ஞாபகத்திலிருந்து எழுதுகிறேன்)

சென்னை வெள்ளத்திற்கு உதவியவர், எந்தவித நோயும் இல்லாமல், ஷீர்டி சென்றுவிட்டு வரும் வழியில் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் நின்றுகொண்டிருந்தவர் எப்படியோ ரயிலுக்கும், ப்ளாட்பாரத்துக்கும் நடுவில் இடைவெளியில் சிக்கி பலியாகிவிட்டர்.

சார்டட் அக்கவுண்டண்ட், குடும்பஸ்தன், உபகாரி எல்லா அடைமொழியும் ஒரு பெட்டிக்குள் வருகிறது, புனேவிலிருந்து.

எனக்கு நண்பர் அல்ல, என் மனைவிக்கு தெரிந்தவர், ஆடிட்டர் அலுவலகத்தில் வேலைபார்த்த காலத்தில்.

இன்னொரு சம்பவம்

ஈராக்கிற்கு எண்ணெய் துரப்பணப்பணியில் வேலை செய்ய வந்தார் ஒரு தென்காசிக்காரர். அவர் வந்த அன்று பாஸ்ராவில் மூன்று இடங்களில் குண்டுவெடிப்பு. அன்று மாலையே இந்த ஊரில்வேலை பார்க்கமாட்டேன் என அடம்பிடித்து ஊருக்கு சென்றார். தென்காசியில் இருந்து குற்றாலத்திற்கு குளிக்க பைக்கில் போகும்போது விபத்து. பாஸ்ராவிலிருந்து கிளம்பி கிட்டத்தட்ட 5 நாட்களுக்குள்.

இன்னொருவரின் மரணம் நமக்குள் ஒரு நடுக்கத்தை கொடுக்கிறது. நிரந்தரமின்மை என்பதை செவிட்டில் அறைந்து சொல்லிச் செல்கிறது. அந்த பதட்டத்தில் நமக்கு தோன்றுவதெல்லாம் “ இருக்கும்வரைக்கும் நல்லது செஞ்சிட்டு போயிட்டே இருக்கனும், குறைந்தபட்சம் இன்னொருத்தனுக்கு கெடுதல் செய்யாமையாவது இருக்கனும்” என.

ஆனால், அந்த பதட்டம் குறையக்குறைய, வேறு விஷயங்கள் மனதை ஆக்கிரமிக்க நாம் மீண்டும் பழைய ஆளாகவே மாறுகிறோம்.

மரணம் மட்டுமே நிரந்தரம். எப்போது வரும் என்பதும் அதற்கு மட்டுமே தெரிந்த விஷயம்.

முடிந்தவரை ஆடாமல் இருந்துவிட்டு செல்லவேண்டியதுதான்.

திருமாவளவன் சாதிவெறி பேச்சு

ஒரு சமூகம் முட்டிமோதி மேலெழ உறுதுனையாய் இருக்கவேண்டியது அந்த ஜாதி அல்லது ஜாதிகளின் கூட்டமைப்பின் தலைவர்கள். அவர்களுக்கு நல்ல வழிகாட்டியாய், எப்படி உயரவேண்டும் என்பதற்கு தன்னையே எடுத்துக்காட்டய் கொள்ளுமளவு வாழ்ந்து காட்டுதல் அச்சாதியினரை முன்னேற்ற உதவும்.

ஆனால், நாம் பார்க்கும் தலைவர்கள் ஜாதிக்கட்சியின் தலைவராய் தன்னை முன்னிறுத்திக்கொண்டு, அந்தச் சமூகத்தை குறித்து என்னென்ன குற்றச்சாட்டுகள் பொதுவில் உண்டோ அத்தனையையும் மெய்ப்பிக்கும் விதமாக மேடையில் கைதட்டலுக்காக பேசி இதர சமூகத்தினரிலிருந்து அந்நியப்படுத்தும் வேலையை கனகச்சிதமாக செய்கின்றனர்.

இந்தச் செய்கையை நான் நல்லா இருந்தா போதும், என்னை நம்பி வருபவர்கள் அழிந்தாலும் பரவாயில்லை என நினைக்கும் எண்ணம் கொண்ட தலைவர்கள் மட்டுமே செய்வர்.

இன்றைய எடுத்துக்காட்டு தொல்.திருமாவளவன்,

உண்மையில் தலித் சகோதரர்கள் இப்படிப்பட்ட தலைவர்களை நம்பி தங்கள் வாழ்க்கையையே இழந்துகொண்டிருக்கின்றனர்.

இனியேனும் நல்ல தலைவர்களை தேடாமல் அச்சமூகத்திலிருந்தே தன் சமூகத்தை காட்டிக்கொடுக்காத, பிற கட்சியினரிடம், பிற சமூகத்திடம் அடகு வைக்காத தலைவர்கள் உருவாவதே ஒரே வழி.

தொல்.திருமாவளவனின் வீடியோ கிடைத்ததால் நாம் இதை பேசுகிறோம். இதைப்போல இன்னும் யார் யாரெல்லாம் தங்கள் சமூகத்தை இவ்வாறாக “வழிநடத்தி”க்கொண்டிருக்கிறார்களோ...அவர்களுக்கே வெளிச்சம்.

வள்ளி அக்கா

2010ல் மார்ச் மாதம் குவைத்துக்கு மாற்றலானது, வீடு தேடும் படலத்தில் ஒரு அபார்ட்மெண்டில் வீடு இருப்பதாக கேள்விப்பட்டு சென்றேன். நான் குடிவரப்போகும் வீட்டில் ஆள் இருந்ததால் இன்னொரு வீட்டை சாம்பிள் காட்ட அழைத்துச் சென்றார் ஹாரிஸ் என்று அழைக்கப்படும் அபார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன். 

வீட்டில் நுழைந்ததுமே அது ஒரு தெலுங்கு குடும்பம் என்பது தெரிந்ததால் சரளமாக தெலுங்கில் பேச ஆரம்பித்த 5வது நிமிடத்தில் மிக நல்ல நண்பராகிவிட்டார். என்னை வள்ளி அக்கா எனக்கூப்பிடுங்கள் என அறிமுகம் செய்துகொண்டார். நீங்க எதுக்கும் கவலைப்படாதீங்க, உங்களுக்கு ஹெல்ப் செய்ய நாங்க இருக்கோம் என்று உற்சாகமூட்டும் வார்த்தைகளைக் கேட்டபின்னர் வேறு வீடு பார்க்க தோன்றவில்லை. உடனே அட்வான்ஸ் கொடுத்துவிட்டு ஊருக்கு ஃபோன் செய்து சொன்னேன், பக்கத்துலையே நல்ல ஃப்ரண்ட் உனக்கு கிடைப்பாங்க. நல்லா பேசுறாங்க, நல்ல மாதிரியா இருக்காங்க. அபார்ட்மெண்டுல நிறைய இந்தியர்கள் இருக்காங்க என வீட்டுக்காரம்மாவுக்கு அப்டேட் கொடுத்துவிட்டு சில நாட்களிலேயே ஆன் அரைவல் விசாவில் வீட்டுக்காரம்மாவையும் அழைத்து வந்துவிட்டேன். 

வந்த அன்று காலை விமானம், வீட்டுக்கு வந்து சேர காலை 11 மணி. உள்ளே நுழைந்து சாமான்களை அடுக்கி வைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே புயலென நுழைந்தார், எதிர்வீட்டு வள்ளி அக்கா. எல்லாம் சரியா இருக்கா என அவரே ஒரு மேற்பார்வை செய்துவிட்டு உங்களிடம் கத்தி, மிக்ஸி இல்லை, காய்கறி வெட்ட பலகை இல்லை என அவரே சொல்லிவிட்டு விடுவிடுவென அவர் வீட்டில் இருந்து எல்லாம் கொண்டுவந்து கொடுத்துவிட்டு என்ன வேண்டுமென்றாலும் என்னிடம் கேளுங்கள் எனச் சொல்லிவிட்டு சென்றார். 

அடுத்த 10வது நிமிடத்தில் கேஸ் சிலிண்டர் மற்றும் ரெகுலேட்டரையும் கொண்டு வந்து கொடுத்தார். எனக்கு முதலிலேயே அவரைப்பற்றி தெரிந்திருந்ததால் எனக்கு ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை. வீட்டுக்காரம்மாவுக்கு இப்படில்லாமா உலகத்துல ஆட்கள் இருப்பாங்க என்ற ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை. 

ஆரம்ப தயக்கம் எல்லாம் போன சில நாட்களிலேயே மிக நெருங்கிய நண்பராகிவிட்டார். இரு குழந்தைகள் அவர்களுக்கு. அவர்களும் உடனே நெருங்கி விட்டனர். மாலை ஊர் சுற்றல், ஷாப்பிங் எல்லாம் அவர்களுடன், அவர்கள் வீட்டில் என்ன செய்தாலும் ஒரு பங்கு வந்து சேரும் அளவு நெருக்கமானது. கிட்டத்தட்ட 2 ஆண்டுகளில் இருமுறை வீடு மாற்றினேன். 

எப்போதும் எங்கள் நட்பும் ஒருவருக்கொருவர் வீட்டிற்கு வந்து செல்லுதலும் நிற்காமல் பார்த்துக்கொண்டோம். வியாழன் இரவுகளில் டீவியில் இரு குடும்பங்களும் சேர்ந்து படம் பார்த்தலும் அதில் உண்டு. பின்னர் எங்கள் கம்பெனி குவைத்தை மூடும் முடிவை எடுத்ததில் வீட்டுக்காரம்மாவுக்கு மிக வருத்தம். இப்படி ஒரு நட்பை பிரிந்து செல்கிறோமே என. 

கிட்டத்தட்ட இரு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது. ஆனால், இன்றும் தொலைபேசுதலிலும், மெயில்களிலும், நான் குவைத் சென்று பார்த்துவிட்டு வருவதிலும் நட்பு தொடர்கிறது. உண்மையில் எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி பிறருக்கு உதவுதலை அந்த குடும்பம் யாருக்கும் போதிக்காமல் செய்து காட்டிகொண்டிருந்தது. ஏழைக்குழந்தைகளுக்கு கல்விக்கு பணம் கொடுத்தல், குழந்தைகளை நம் பாரம்பரியம் விடாமல் இரவு படுக்கச் செல்லும்முன் விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம் சொல்லிவிட்டு தூங்கச் செல்லுதல், பாட்டு கற்பித்தல் என ஒரு மாதிரிக்குடும்பமாக இருந்து கொண்டிருக்கின்றனர். 

எங்கள் பிரியத்துக்குரிய வள்ளி அக்காவின் ( Kanaka Valli ) பிறந்தநாள் (25, அக்டோபர்) இன்று. எல்லா நலன்களும் கிட்டுவதாக என வாழ்த்துகிறேன். அவர்களுக்கு நான் எழுதியதில் எதுவும் புரியப்போவதில்லை. அவர்களுக்கு தெலுங்கு, ஹிந்தி, ஆங்கிலம் மட்டுமே தெரியும். எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி உதவும் ஒருவரை நான் சந்தித்ததையும் இன்னும் நட்பில் இருப்பதையும் என் நண்பர்களான உங்களுக்குச் சொல்லவே இந்த பதிவு.

ஆடி பதினெட்டாம் பெருக்கு..

 நாளைக்கு ஆடி பதினெட்டாம் பெருக்கு என முதல் நாளிலிருந்தே மகிழ்ச்சியில் மனது துள்ளும். வாரம் 4 நாள் போகும் அதே தேவன் குறிச்சிதான், அதே நீர்ச்சுனைதான், அதே சிவன் கோவில் எல்லாம் அதேதான். ஆனால், ஆடி பதினெட்டாம் பெருக்கன்று பக்கத்து வீடுகளுடன், நம் வீட்டின் மொத்த குடும்ப உறுப்பினர்களும் சாப்பாடு கட்டிக்கொண்டு போய் மலையில் மாலைமுதல் இரவு வரை அமர்ந்துவிட்டு வருவது போன்ற சுகம், இனிமை எப்போதும் அமைவதில்லை. 

கல்லுப்பட்டியில் இருந்து குறைந்தது 50 குடும்பங்களாவது மலைக்கு சாப்பாடு கட்டிக்கொண்டு வருவார்கள். இதுதவிர சுற்றியுள்ள கிராமங்கள், அந்த ஆண்டு திருமணமான ஜோடிகள் எல்லாம் அவசியம் வருவார்கள். குறிப்பாய் தேவன் குறிச்சியில் இருக்கும் நீர்நிலை காரணமாக. இது தவிர பஞ்சுமிட்டாய், பலூன், காரசேவு, சீனிச்சேவு, எல்லாம் அன்றைக்கு மட்டும் விற்கும். 

அக்னீஸ்வரரிடம் கூட்டம் அம்மும். கைகால் சாகாத பயக எல்லாம் மலை உச்சியில் ஏதுமில்லாமல் மொட்டையாய் இருக்கும் இடத்தில் ஒரு சிறு சுனை இருக்கும். படியே இல்லாத மலை உச்சிக்கு மரங்கள் மற்றும்கொடிகளைப் பிடித்துக் கொண்டு சென்று சுழன்றடிக்கும் குளிர் காற்றை அனுபவித்து சுத்துபட்டு கிராமங்களை ஏரியல் வியூவில் தரிசித்துவிட்டு, வன்னிவேலம்பட்டி கன்மாய், பச்சைக் கேக்குகளாக பரந்து கிடக்கும் விவசாய வயல்கள், ஆலங்குளம் சிமிண்ட் ஃபேக்டரியின் புகைக்கூண்டு, கல்லுப்பட்டி எங்கள் பள்ளியின் விளையாட்டு மைதானம், நீர் நிரம்பியிருக்கும் குளம், கோபால்சாமி மலை எல்லாவற்றையும் பார்த்துவிட்டு கீழே வந்து மலை ஏறாமல் இருப்போரிடம் சொன்னால் ஒரு பொறாமைப் பார்வையும், அக்காக்கள், தங்கைகளிடம் என்னையும் ஒருவாட்டி கூப்டுட்டு போடா என்ற அன்பு வேண்டுகோள்களும் இருக்கும். 

ஐந்தாறு வகைகளில் சாப்பாடு, பப்படம், அப்பளம், எல்லாம் சாப்பிட்டுவிட்டு அக்னீஸ்வரர் குளத்தில் கை அலம்பிவிட்டு, சுனையில் கற்கண்டு இனிப்பில் தண்ணீரை மோந்து குடித்தால் அது ஒரு சுகம். நான் 7ம் வகுப்பு படிக்கும்வரை ஆடி பதினெட்டாம் பெருக்குக்கு குடும்பத்துடன் சென்றிருக்கிறேன். அதன் பின்னர் கல்லுப்பட்டி டவுனுக்கான அரிதாரங்களை பூசிக்கொள்ள ஆரம்பித்ததும் ”இங்கன இருக்குற” தேவன்குறிச்சிக்கு போக கல்லுப்பட்டிக்காரனுகளுக்கு முடியாமல் போய்விட்டது.. ஆனால், நான் ஊருக்குச் செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் தனியாகவாவது ஒருமுறை சென்றுவருகிறேன். 

என் வாழ்க்கையில் கிடைத்த அருமையான நாட்களில் சில தேவன்குறிச்சியில் கிடைத்தவை. ஒரு நாள் மலையிலேயே படுத்துவிட்டு மறுநாள் காலையில் வந்து சேர்ந்தேன். சிவன் கோவிலில் படுப்பவனும், மலையில் இரவு உறங்குபவனும் அடுத்த ஜென்மத்தில் மலைப்பாம்பாக பிறப்பான் என்பது ஒர் ஐதீகம். 

இன்றைக்கு சுனையில் நீர் வரத்து மிகவும் குறைவு, பாசி படிந்த குளமே எப்போதும் காணக் கிடைக்கிறது. 10ம் வகுப்பு விடுமுறை மற்றும் 11ம் வகுப்பு படிக்கும்போது ஆர்.எஸ் எஸ் ஏற்பாடு செய்த உளவாரப்பணியில் ஈடுபட்டு தேவன் குறிச்சி மலையின் உச்சியில் அமைந்த பெருமாள் கோவிலுக்கு செங்கலும், மனலும் சுமந்தேன், சனி, ஞாயிறு என இரு நாட்கள். வளைந்து வளைந்து செல்லும் பாதையில் கிட்டத்தட்ட 3 கிலோமீட்டர் மலைஏற்றம். 6 செங்கலை தூக்கிக்கொண்டு மலை உச்சியில் கொண்டு போய் வைத்துவிட்டு வரவேண்டும், கோவில் கட்ட. ஒரு நாளைக்கு 4 ட்ரிப் வரை அடித்திருக்கிறேன். 10 கிலோ எடையுள்ள மணல் மூடையை தூக்கிக் கொண்டு சென்றிருக்கிறேன். இன்றைக்கு தனியாக மேலே எர்ரா எனச் சொன்னால் முடியுமா எனத்தெரியவில்லை. இன்றைக்கு கல்லுப்பட்டியில் ஆடி பதினெட்டாம் பெருக்கு என்ற விஷயமே வீட்டுடன் முடிந்துவிட்டது சோகம்தான்..

படித்ததில் பிடித்தது..

கனடாவின் ஒரு ஷாப்பிங் மாலில் 100 சதவீதம் புர்கா அணிந்த ஈராக்கிய பெண் ஒருவர் பணம் வாங்கும் இடத்தில் இருந்த பெண்மனி அணிந்திருந்த கனடா நாட்டுக் கொடியைக் காண்பித்து ஏன் இதை அணிந்திருக்கிறாய் எனக் கேட்டிருக்கிறார். அவர் எனது மகன் ஐக்கிய நாடுகள் படையுடன் சேவை செய்ய சென்றிருக்கிறான் அவன் நினைவுடனும், கர்வமுடனும் அணிந்திருக்கிறேன் எங்கள் நாட்டுக் கொடியை என்றிருக்கிறார். 

உடனே ஈராக்கிய பெண்மனி எப்போது எங்கள் நாட்டின்மீது குண்டு வீசுவதை நிறுத்துவீர்கள் எனக் கோபமாக கேட்டிருக்கிறார்.. அப்போது பணம் கட்ட வரிசையில் நின்றிருந்த ஒரு வயதானவர் வந்து இந்தப்பெண்மனியின் மகனைப்போன்று நூற்றுக்கணக்கான கனடிய வீரர்கள் உங்களுக்காக போராடி உயிரை விட்டிருக்கிறார்கள். அதனால்தான் உங்களைப்போன்றோர் “எங்கள்” நாடான கனடாவில் நின்றுகொண்டு ஒரு கேஷியரை பார்த்து எங்கள் நாட்டின் மீது குண்டு வீசுகிறீர்கள் என “எங்கள்” நாட்டை அவமதிக்க முடிகிறது. 

உங்களைப்போன்றோர் இப்படி வெளிப்படையாக பேசும் உரிமை உங்கள் நாட்டில் இருந்திருந்தால் எங்கள் நாட்டு வீரர்கள் அங்கே சென்றிருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. இருப்பினும், இன்று எப்படி உங்கள் உரிமைக்கு, உங்களுக்கு தங்க இடம் கொடுத்த கனடிய மக்களை அவமரியாதையுடன் பேசத்தெரிந்துகொண்டுவிட்டதால் நீங்கள் ஈராக்குக்கு திரும்பிச் செல்லும் விமானக்கட்டணத்தை நான் அளிக்க தயாராய் இருக்கிறேன். அங்கே சென்ற உடன் இப்படி கனடாவில் வெளிப்படையாக பேசியதைப்போல அங்கு சென்றபிறகும் இப்படி வெளிப்படையாக பேசுங்கள். அப்படி பேசிய பிறகும் நீங்கள் உயிரோடிருந்தால், இப்படி உங்களை இந்த நெருக்கடிக்கு (அந்நிய நாட்டில் பிழைக்க வேண்டிய நிலைக்கு) உள்ளாக்கிய உங்கள் நாட்டு மக்களை திருத்துங்கள். அவர்கள்தான் கனடிய நாட்டு வீரர்கள் அங்கு (ஈராக்கிற்கு) வருவதற்கே காரனம் என்றார். 

நீதி.. உன் உரிமையை உன் நாட்டில் மட்டும்தான் பேச வேண்டும். இல்லையெனில், இப்படித்தான் அவமானப்பட நேரிடும்.

சில அனுபவங்கள்..

இம்முறை கல்லுப்பட்டியில் இருக்கும் ரேஷன் கார்டிலிருந்து பெயர் நீக்கம் செய்ய விண்ணப்பம் கொடுக்க பேரையூர் தாலுகா ஆஃபிஸுக்கு சென்றிருந்தேன். மாற்றுத்திறனாளி ஒருவர் ( பாறைக்கு வைக்கும் வெடி வெடித்ததில் நாலு விரல்களை இழந்துவிட்டார்) விண்ணப்ப படிவத்தை பூர்த்தி செய்து கொடுத்தார். என் கையெழுத்தை விட 100 மடங்கு அழகாக இருந்தது அவர் கையெழுத்து. அதைச் சொல்லியும் விட்டேன். பின்னர் சம்பந்தப்பட்ட அலுவலரிடம் படிவங்களைக் கொடுத்ததும் அவர் ஒரு சீல் அடித்து உங்கள் ரேஷன் கடையில் சென்று பெயர் நீக்கி விட்டதாக எழுதிக்கொண்டு வாருங்கள் எனச் சொல்லி அனுப்பினார். அதையும் செய்துகொண்டுவந்து கொடுத்தேன். எல்லாம் 3 மணி நேரத்திற்குள் முடிந்தது. வாங்கிக்கொண்டவர் காற்றில் சொல்வதுபோல 50 ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு செல்லுங்கள் என்றார்.. யார்ட்ட சொல்றீங்க எனக்கேட்டதும் வெள்ளிக்கிழமை கிடைக்கும் சார், போய்ட்டு வாங்க எனச் சொல்லி அனுப்பினார். சொன்னபடியே பெயர் நீக்கிச் சான்றிதழும் கிடைத்தாகிவிட்டது. நாம் மட்டும் கொஞ்சம் நாசூக்கு பார்க்காமல், 50 ரூபாதான என லஞ்சத்தை ஊக்குவிக்காமல் இருந்தால், இருநாட்களுக்கு பதில் நான்கு நாட்கள் கழித்து ஒப்புதல் கடிதங்களை பெற்றுக்கொண்டால் ஓரளவேனும் லஞ்சத்தை குறைக்கலாம். 50 ரூபாயில் என்ன ஆகிடப்போகுது என நினைக்கும் மக்கள்தான், நாளைக்கு எவன் அலைவான் என சோம்பேறித்தனம் படுவோருமே அரசாங்கத்தில் கடைநிலையில் இருக்கும் ஊழியர்களுக்கு கை நீட்ட சொல்லிக்கொடுக்கிறார்கள் என்பது என் அபிப்ராயம்.

------------

என் பள்ளிக்கால நண்பனான செல்வராஜை மீண்டும் சந்தித்தேன்.. அவனைப்பற்றி பிளாக்கிலோ ஃபேஸ்புக்கிலோ எழுதிய ஞாபகம். போலிஸ்காரர்களின் செல்லப்பிள்ளையாக இருந்து 42 வயதுக்குள் முதுமை வந்து பார்க்கவே பரிதாபமாய் இருந்தான். குடி ஆளை உருக்கி எடுத்துவிட்டது. கை நீளம் என்பதால் போலிஸ் ஸ்டேஷன் அடிக்கடி சென்றுவருவதால் குடும்பத்தினரும் அவனை கைவிட்டுவிட்டனர். லோடுமேனாக வேலை செய்து வருகிறான். எலேய் ஜெயக்குமாரு என அன்போடு வந்து கைகுலுக்கினதில் தெரிந்தது பள்ளிக்கால நண்பனை மீண்டும் சந்தித்ததில் கிடைத்த மகிழ்ச்சி. நான் லோடுமேனாகா ஆகி இருக்கமாட்டேன் என்றாலும் எதேனும் ஒரு துணிக்கடையிலோ, உரக்கடையிலோ வேலை செய்துகொண்டிருந்திருக்கக் கூடும், சரியான வழிகாட்டுதல் இல்லாமல் போயிருப்பின்.. இப்படி ஒப்பிட்டு அப்பாடா தப்பிச்சோம் என மனது மகிழ்ச்சி அடைந்தது குரூரமான எண்ணமாக இருப்பினும், அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் மனதில் தோன்றியது அதுவே.

--------------

04.12.2014 அன்று அபுதாபி விமான நிலையத்தில் பெங்களூர் செல்லும் ஒருவரை மெக்டொனால்ட்ஸில் டேபிளின் எதிர்பக்கமாய் அமர்ந்திருந்ததால் பேச ஆரம்பித்தேன். வழக்கமான இந்திய மகன்களின் பிரச்சினைகளான லண்டனுக்கு கூப்டுட்டு போய் ஆறுமாசம் நல்லா வச்சிருந்தேன், ஆனா ஊருக்கு போறதுலையே குறியா இருந்தார் பெங்களூரைவிட்டு எங்கையும் வரமாட்டேங்கிறார். நமக்கு பொழப்பெல்லாம் இங்க இருக்கும்போது அங்க அவர் தனியா இருக்குறத நெனைக்கும்போது பயமா இருக்கு, தனியா இருக்கும்போது கீழ விழுந்துட்டா என்னாகுறது இப்படியாக. மற்றவர்களைப்போல துபாய்தான் எமிரேட்ஸின் தலைநகரம் என நம்பிக்கொன்டிருந்தார் அரபுநாடுகளில் நம் மக்கள் எல்லாம் காந்தியடிகளின் வாரிசாகவும் அரபிகள் எல்லாம் ராட்சசர்கள் எனவும் நம்பிக்கொன்டிருந்தார். பேச்சு அரபு நாடுகள், ஈரான், ஈராக். இந்திய சினிமாக்கள், மதுரை, பெங்களூர் என சுற்றி வந்தது. வாங்கியிருந்த வெஜ் பர்கரும். சிப்சும். காபியும் காலியானதும் போன் நம்பரோ, ஈமெயிலோ வாங்க்கிக்கொள்ளாமல் விடைபெற்றுக்கொண்டோம். ஈரானிய சினிமாக்களும் பார்க்கும்படி இருக்கும் என்றதும் ஈரானில் சினிமா எல்லாம் எடுப்பார்களா என ஆச்சரியப்பட்டார். ஈரான் முழுக்க பாலைவனம் என நம்பிக்கொன்டிருந்தார். எல்லோரும் கேட்கும் கேள்வியான ஈராக்கிலா வேலை என்பதையும் கேட்டார். அப்பாவை பார்க்க போய்க்கொன்டிருப்பதாக சொன்னார். ஆறுமணி நேர ட்ரான்சிட்டில் ஒரு மணி நேரம் நன்றாய் கழிந்தது.

வைகோவின் அரசியல் நிலைப்பாடுகள்..

ஐந்து இந்திய மீனவர்கள் கைதும், விடுதலையும் இலங்கை மற்றும் இந்திய அரசும் போடும் நாடகம்.. வைகோ. (12.11.2014)

வைகோ போன்றோர் எதற்காக அரசியலில் இருக்கிறார்கள் என்பதே தெரியவில்லை. திமுகவில் இருக்கும்போதும், வெளி வந்தபோதும், தனிக்கட்சி தொடங்கியபோதும், கட்சி பாக்கியில்லாமல் மாற்றி மாற்றி கூட்டணி அமைத்தபோதும், நீங்கள் செய்ததற்கு பெயர் என்ன மிஸ்டர் வைகோ? 

ஒரு கூட்டணியில் சேரும்போது சம்பந்தப்பட்ட கட்சித்தலைவரை இந்திரன், சந்திரன் என புகழ்வதும், வெளியேறியவுடன் ஒருமையில் பேசுவதும் என்ன வகையான நாடகம் வைகோ? சுயநினைவுள்ள ஒருவன் செய்யும் காரியங்களா நீங்கள் செய்வது.? 

காங்கிரஸ் ஆட்சியில் இருந்தபோது இந்திய மீனவர்கள் அனுதினமும் செத்துக்கொண்டிருந்தபோதும், கைதாகிக்கொண்டிருந்தபோதும் வெற்றுக்கூச்சல்களையே உங்களால் போட முடிந்தது. கையாலாகாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தீர்கள். 

இன்றைக்கு மத்தியில் அமைந்துள்ள பாஜக அரசின் கொள்கையால் மீனவர்கள் கைதாவது நின்றும், சுடப்படுவதும், சூறையாடப்படுவதும் நின்றபின்னரும் மத்திய அரசாங்கத்தையும், மோதி ஜியையும் வாய்க்கு வந்தபடி பேசுவது யாரைக்குளிர்விக்க? விசா கொடுங்கள், நாங்கள் சென்று அழைத்து வருகிறோம் எனச் சொல்கிறீர்களே, கைதானவர்கள் அங்கே அவர்களின் பாட்டி வீட்டில் அமர்ந்திருப்பதாக நினைக்கிறீர்களா? 

இலங்கைத்தமிழர் குறித்து உங்களைப்போன்றவர்கள் வாய் திறக்காமல் இருப்பதே அங்குள்ளவர்களுக்கு நல்லது எனவும், இங்கு இருக்கும் இலங்கை அதிகளை திருப்பி அனுப்புங்கள் என திரு.விக்னேஸ்வரன் கேட்கும் அளவில் இருப்பதே இந்தியாவில இலங்கை தமிழர்களுக்காக குரல் கொடுப்பதாக சொல்லும் மக்களின் லட்சனத்தைச் சொல்லும். 

கைது செய்யப்பட்டுள்ள ஐவரும் போதை மருந்து கடத்திய குற்றச்சாட்டுகளில் கைது செய்யப்பட்டோர். உண்மையோ, பொய்யோ, ஆனால் கைதுசெய்திருப்பது ஒரு அரசாங்கம், வழக்கு நடந்து அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்பு. இருப்பினும் பொது மன்னிப்பு வாங்கித்தரும் அளவு இந்தியாவுக்கு செல்வாக்கு இருக்கிறது, இது தவறான முன்னுதாரனத்தை ஆரம்பித்து வைக்கும் என்றாலும் எனக்கு மீனவர்கள் திரும்புவதில் மகிழ்ச்சியே. 

இன்றைய சூழலில் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் இருந்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும் என்பதை நான் சொல்லி நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய நிலையில் இருக்க மாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன். உங்களிடம் இருக்கும் பெரும் செல்வம் நல்ல தமிழ். அதைக்கொண்டு தமிழகத்தில் தமிழை வளர்க்க பாடுபடுங்கள். தமிழின் உன்னதங்களை மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லுங்கள். வெற்றுக்கூச்சலை நம்பி ஓட்டுப்போடும் கூட்டமல்ல இன்றைய தமிழ் மக்கள் என்பதை உணர்ந்தால் உங்களுக்கு நல்லது. 

You have lost all your respect and credibility Mr.Vaiko, please go home.... and save your face. People are not as foolish as you think. Need an example? see your election results and political journey.. You have been continuously thrown in the corner for more than a decade.

12.11.2014ல் ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியது.

ஸ்வர்ன ஆகர்ஷன பைரவர் - தாடிக்கொம்பு

திண்டுக்கல் அருகிலிருக்கும் சுக்காம்பட்டியில் தங்கிக்கொண்டு நத்தத்தில் வேலைபார்த்துக்கொண்டிருந்த நேரம். (1999 -2001) சுக்காம்பட்டியில் இருந்து நத்தம் போகும் வழியில்

தாடிக்கொம்பு பெருமாள் கோவிலில் ஒரு கும்புடு போட்டுச் செல்வது வழக்கம். அப்போதெல்லாம் தாடிக்கொம்பு மக்களே அப்படி ஒரு பெருமாள் கோவில் இருப்பதாக காட்டிக்கொள்ள மாட்டார்கள், பஞ்சத்தில் அடிபட்ட பெருமாள் கோவிலாக இருந்தது. அப்படி யாருமே செல்லாத கோவில் அது. இத்தனைக்கும் அருமையான சிற்பங்களைக்கொண்ட வசந்த மண்டபம் உண்டு. கல்யாணம் ஆகாத பெண்கள் மட்டும் வந்து மன்மதன், ரதி சிலைக்கு மஞ்சள் நீர் ஊற்றி வழிபாடு செய்துவிட்டுச் செல்வார்கள். அருகிலிருக்கும் அழகிய சிற்பங்கள் கண்ணிலேயே படாது. :)

ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் அங்கிருக்கும் அர்ச்சகரிடம் சொல்லிவிட்டு சக்கரத்தாழ்வார் சன்னிதி செல்லும் வழியில் புதர் மண்டியிருப்பதை சுத்தம் செய்கிறேன் எனச் சொல்லிவிட்டு 3 வாரங்களில் சுத்தம் செய்து கொடுத்தேன். அர்ச்சகருக்கும் மிகுந்த சந்தோஷம். இந்தக்கோவிலையும் மதிச்சி ஒருத்தன் வாரான், மேலும் கோவிலுக்கு உழவாரப்பணி செய்யவும் முன்வருகிறானே என. அதற்கு பிரதிபலனாக நின்ற பெருமாளுக்கு 10 அடிதூரத்தில் அமர்ந்து விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் சொல்ல அனுமதிப்பார், சனிக்கிழமைகளில். நானும் வாராவாரம் காலையில் சாப்பிடாமல் வந்து சகஸ்ரநாமம் சொல்லிவிட்டு,பின்னர் தாடிக்கொம்பிலோ அல்லது திண்டுக்கல்லிலோ சாப்பிட்டுவிட்டு வேலைக்குச் செல்வேன். 

கோவிலுக்கு எப்படி மக்களை வரவழைப்பது என்பது அங்கிருந்த அர்ச்சகரது கவலையாக இருந்தது. இத்தனை தேஜஸான பெருமாள், அழகிய சிற்பங்கள், அருமையான சூழலில் அமைந்த கோவிலாக இருந்தும் யாரும் வருவதில்லை என்ற கவலை அவருக்கு. யார்வந்தாலும், வராவிட்டாலும், பெருமாளுக்கு தினமும் விதவிதமாய் அலங்காரம் செய்வார். ஒருநாள் காய்கறிகளால் பெருமாளுக்கு அலங்காரம் செய்திருந்தார். அன்றைக்கு பெருமாள் அப்படி ஒரு அழகாக இருந்தார். திண்டுக்கலில் ஃபேமஸாக இருந்த துணிக்கடை எஸ்.கே.சீஸ் (இப்போதும் இருக்கும் என நினைக்கிறேன்) அதன் முதலாளி தாடிக்கொம்பு பெருமாள் கோவிலுக்கு வந்திருந்தார். அப்போது நானும், என் கல்லூரி சீனியரும் அப்போதைய எனது பாஸுமான ரமேஷ்குமார் அண்ணனும், அர்ச்சகரும் இருந்தோம். பெருமாளின் அலங்காரத்தைக்கண்டு அசந்துபோய் நீண்ட நேரம் சன்னிதி முன்பு அமர்ந்துவிட்டுச் சென்றார். அதற்கு அடுத்தவாரமே சனிக்கிழமை மிகப்பெரிய திருவிழா அளவுக்கு அலங்காரங்கள் செய்ய உபயமும், பிரசாதத்துக்கு ஏற்பாடும், ஒரு சிறு கச்சேரிக்கும் ஏற்பாடு செய்தார். 

திண்டுக்கல் மக்களுக்கு தங்களுக்கு இத்தனை அருகில் இப்படி ஒரு கோவில் இருப்பதே அப்போதுதான் கண்ணுக்கு தெரிந்தது. அதன் பின் நான் 100 அடி தள்ளி அமர்ந்துதான் சகஸ்ரநாமம் சொல்லும்படி ஆனது. அவ்வளவுதூரம் மக்கள்கூட்டம். பெருமாளுக்கு கூட்டம் அம்ம ஆரம்பித்தது. 

ஒருகாலத்தில் கேட்க நாதியில்லாத கோயிலில் பார்க்கிங் டிக்கெட் போடும் அளவு கார்களும், பைக்குகளும். அடுத்து கோவிலின் உள்ளே வலது பக்கம் இருந்த ஒரு பைரவர் சிலைக்கு ஸ்வர்ண ஆகர்ஷன பைரவர் என ஒரு போர்டு மாட்டினார். தேய்பிறை அஷ்டமி நாளில் சிறப்பு அர்ச்சனை மற்றும் அபிஷேகம் செய்ய ஆரம்பித்தார். எஸ்கேஸி உபயத்தில் சில வாரங்கள் ஓடியது. அதன் பின்னர் எஸ்கேஸி முதலாளியே அபிஷேகம் செய்ய சில மாதங்கள் காத்திருக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. இப்போதெல்லாம் நீங்கள் வருடக்கணக்கில் காத்திருக்க வேண்டும். இப்போது பெருமாளுக்கு இணையாக ஸ்வர்ண ஆகர்ஷன பைரவருக்கும் மக்கள் கூட்டம். இந்த வசதிவேண்டி அம்மும் கூட்டம் மறந்துபோனது அங்கிருக்கும் அழகான சிற்பங்கள். 2008 வாக்கில் வீட்டுக்காரம்மாவை அழைத்துச் சென்றிருந்தேன் இந்தக்கோவிலுக்கு, கொஞ்சம் ஆன்மீகம் இல்லாத்தன்மையாக தெரிந்தாலும் என் அனுபவத்தில் இந்தக்கோவிலிலும், கல்லுப்பட்டி ஆஞ்சநேயர் கோவிலிலும் உழவாரப்பணிகள் செய்த சில மாதங்களிலேயே சம்பந்தமே இல்லாமல் வெளிநாடு வேலைக்கு தேர்வானேன். (மிகப்பெரிய கூட்டத்தில் நான் தேர்வானது ஒரு அதிசயம்) 

இன்று ராமச்சந்திரன் உஷா எழுதிய பதிவில் இருந்த ”பைரவர்” என்ற வார்த்தை இந்த ஞாபகங்களைக் கிளறிவிட்டது. வாய்ப்புக்கிடைத்தால் தாடிக்கொம்பிலிருக்கும் அருள்மிகு சௌந்தரராஜப்பெருமாளையும், தாயாரையும், ஸ்வர்ண ஆகர்ஷன பைரவரையும், சக்கரத்தாழ்வாரையும் தரிசித்துவிட்டு வாருங்கள். சாம்பிளுக்கு ஒரு சிற்பத்தின் படம். 

கோவில் குறித்த தகவல்களும், சிற்பங்களின் படங்களையும் இங்கு காணலாம். http://thadicombu-sri-soundararaja-perumal.blogspot.com/

பாபிலோன் - காலத்தால் அழிந்த நகரம்

இன்றைக்கு உலகின் மிகப் பழமையான நகரங்களில் ஒன்றான பாபிலோன் சென்று வந்தேன். கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே புகழ் பெற்றிருக்கிறது. கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு 600 ஆண்டுகள் வரை உயிர்ப்புடன் இருந்திருக்கிறது. 

நிறைய இடிபாடுகள் இருப்பினும் சதாம் ஹுசைன் உயிருடன் இருந்த காலத்தில் நிறைய எடுத்து கட்டி இருக்கிறார். வேறு வகையில் சொல்வதானால் அதை மீண்டும் உயிரூட்ட முனைந்திருக்கிறார். பாபிலோனில் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவதற்காக 5000 பேர் அமரும் ஆம்பி தியேட்டர் ( திறந்த வெளி கலையரங்கம்) அமைத்து அவர் அமெரிக்காவுடன் சண்டையிடும் முன்னர் வரை பாபிலோனில் வந்து தங்கி இருந்திருக்கிறார்.

பாபிலோனின் வரலாறெல்லாம் நெட்டில் தேடி படித்துக்கொள்ளுங்கள். கடைசியாய் இந்த நகருக்கு உயிரூட்ட முனைந்தவர் மாவீரன் அலெக்சாண்டர். ஆனால், அது முடியாமலேயே போயிருக்கிறது.

எனக்கு பெருத்த ஏமாற்றமாய் இருந்தது பாபிலோனின் தொங்கும் தோட்டங்கள் தான்..  நான் குறைந்தபட்சம் அதையாவது மீண்டும் எடுத்து கட்டி இருப்பார்கள் என நினைத்தேன். ஆனால், வெறும் சமதளத்தைக் காட்டி இதுதான் தொங்கும் தோட்டத்தின் தரைத்தளம் எனச் சொன்னார் கைடு.

பாக்தாதிலிருந்து கிட்டத்தட்ட 140 கிலோமீட்டர்கள் தூரத்தில் இருக்கிறது ஹில்லா என்ற ஊர். அதன் அருகில் இருக்கிறது இந்த அழிந்துபோன பாபிலோன். ஈராக்கில் யாருக்கும் பாபிலோன் எனச் சொன்னால் தெரிவதில்லை. பாபில் என்றால் மட்டுமே தெரிகிறது. மேலும் பாபிலோன் எனக் கேட்டு என்னவென்றே தெரியாத டாக்ஸிக்காரர் 300 டாலர் போக வர கேட்டதுதான் இன்றைய ஜோக்.

மதியம் 12 மணிக்கு கிளம்பி மாலை 6 மணிக்கு வந்து சேர்ந்தேன். வழியெங்கும் செக் போஸ்ட்டுகள். இஸ்லாமியர்களின் (ஷியாக்கள்) புனித தலமான நஜஃப் இதன் அருகில்தான் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு செக் போஸ்ட்டிலும் பேர், ஊர் எழுதிக்கொண்டுதான் அனுப்புகிறார்கள். 

பாபில் பற்றி உனக்கு என்ன தெரியும்? பாஸ்ராவில் வேலை செய்யும் உனக்கு பாபிலோனில் என்ன வேலை? நீ இஸ்லாமியனா? இன்ன பிற கேள்விகள் எல்லாம் கேட்டுவிட்டு அனுப்புகிறார்கள்.

பாபிலோனில் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியாக அறிவித்து ஒரு போலிஸ் குழுவே பாதுகாக்கிறது. உள்ளே நுழைய கட்டணம் 20 டாலர்கள். கைடுக்கு 10 டாலர்கள். 

முதலில் பாபிலோனின் திறந்த வெளி கலையரங்கம் சென்று பார்த்தேன். பாபிலோன் உயிர்ப்புடன் இருந்த காலத்தில் இப்ப்டித்தான் இருந்திருக்கிறதாம். நம்ம சதாம் ஹுசைன் எடுத்து கட்டி அவருக்கும் ஒரு உப்பரிகையை அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் மேடைக்கு நேர் எதிராக.

அருமையாக இருந்தது பார்க்க. பாபிலோனிலும் ஒரு அரன்மனை அமைத்து வாழ்ந்திருக்கிறார் சதாம். இன்றும் முழுப்பொலிவுடன் பராமரிக்கப் படுகிறது. 2 ஹெலிகாப்டர்களும் இருக்கின்ற்ன. போலிஸ் பயன்படுத்துவார்கள் போல.

அதன் பின்னர் பாபிலோன் நகரின் சாலைகளில் ஒன்றை இன்றும் அப்படியே விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு முன்னர் 600 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அந்த சாலையில் அலெக்சாண்டர் நடந்திருப்பான் என்பதை நினைக்கும்போது எங்கு நிற்கிறோம் என்ற மகிழ்ச்சி எழுந்தது உண்மை. 

கால ஓட்டத்தில் இன்றைய ஈராக் அல்லது ஹில்லா நகரம் அந்தக்காலத்தில் இருந்ததைவிட கிட்டத்தட்ட 60 மீட்டர்கள் மேலே இருக்கிறது. எனவே கைடு சொல்லும் 50 மீட்டர் உயரமான வளைவு இது எனக்காட்டிய வளைவின் உச்சியில் அமர்ந்து நான் போட்டோ எடுத்துக்கொள்ளும் அளவு மண்ணுக்குள் புதைந்திருக்கிறது. 

பாபிலோனின் அடையாளங்களில் ஒன்று சிங்கங்கள். சாலையில் இருமருங்கிலும் பக்கத்திற்கு 62 வீதம் 124 சிங்கங்கள் இருந்திருக்கின்றன. 

பிரிட்டிஷார் நம் பழமையான சிலைகள், வைரங்களை எல்லாம் கொள்ளை யடித்துக்கொண்டு போனதுபோல இங்கேயும் நிறைய பொருட்களை, அடையாளங்களை எல்லாம் பிர்இட்டனுக்கு எடுத்துச் சென்றுவிட்டனராம். 

நீலக்கலரில் இருக்கும் கோட்டை வாயில் (பார்க்க படம்) உண்மையில் இருந்திருக்கிறது. அதை அப்படியே பெயர்த்து எடுத்துக்கொண்டு போயிருக்கிறார்கள் பிரிட்டிஷார். 

அரன்மனை, அவர்களின் கடவுள் எல்லாவற்றிலும் எதெல்லாம் எடுத்துப்போக முடியுமோ அத்தனையும் எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். பாபிலோனின் ஆண்ட மன்னர்கள் தினமும் வணங்கிய கோயில்கூட இன்னமும் அப்படியே இருக்கிறது. 

சதாம்கூட பழையதை தள்ளிவிடாமல் அதை உள்ளே வைத்து மேலே புதிதாய் ஜட்டி இருக்கிறார். எனவே முதலில் எப்படி இருந்தது என்பதை நாம் காணமுடியும். 

கிட்டத்தட்ட 2 மணி நேரம் சுற்றிவிட்டு வந்து சேர்ந்தேன். சாப்பாட்டை பற்றி எழுதக்கூடாதுதான்.. ஆனால், எனக்கு இன்றைய மதிய உணவாக ஒரு தட்டு நிறைய வெள்ளரிக்காயும், தக்காளியும், புதினா தலைகளும், வினிகரில் ஊறிய கேரட்டும் கிடைத்தது. 

பாபிலோனை கண்ட மகிழ்ச்சியில் இதெல்லாம் பொருட்டாகவே இல்லை. 

படங்களில் முடிந்த அளவு நான் கேட்ட விஷயங்களை பதிவு செய்கிறேன்.

முழு ஆல்பத்தையும் இங்கே காணலாம்.

பாக்தாத் விமான நிலைய சோதனையான சோதனைகள்

ஏழு கடல் தாண்டி, ஏழு மலைதாண்டி பாஸ்ராவுக்கு வந்தாயிற்று. பறப்பதென்னவோ ஒரு மணி நேரம். ஆனால், 4 மணி நேரம் முன்னதாகவே வந்திருந்து நடத்திக்கொடுக்கும்படி வேண்டுகின்றனர் பாக்தாத் விமான நிலையத்தார்.

ஏர்போர்ட்டுக்கு 4 கிலோமிட்டர் முன்னதாகவே நாம் இறங்கிக்கொள்ள வேண்டும். அதன் பின்னர் விமான நிலையமே வைத்திருக்கும் ஜிம்சி அல்லது செவர்லேயில் ஷேரிங் டாக்ஸியில் விமான நிலையம் நோக்கி பயணம்.

முதலில் ஒரு செக்போஸ்ட். பாஸ்போர்ட் மற்றும் விமான டிக்கெட் இருக்கிறதா என.

அடுத்தது மோப்ப நாய்கள் வந்து செக் செய்யும் செக் போஸ்ட். வண்டியிலிருந்து எல்லோரும் இறங்கி தூரமாய் போய் நிற்க வேண்டும்.

அதற்கு அடுத்த செக் போஸ்ட்டில் மீண்டும் பாஸ்போர்ட் மற்றும் டிக்கெட் பரிசோதனை மற்றும் லக்கேஜ் செக்கிங். உள்ளே இருக்கும் எல்லாவற்றையும் கீழே எடுத்துப்போட்டு செக்கிங். ஈராக்கியர்களுக்கு தாவு தீர்ந்து விடும். இந்தியன் என்பதால் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்.

அதன் பின்னர் மீண்டும் எக்ஸ்ரே ஸ்கேனிங். நமக்கும் ஸ்கேனிங்.

ஏர்போர்ட் வந்தாயிற்று. மீண்டும் சாமான்களுக்கு எக்ஸ்ரே ஸ்கேனிங் மற்றும் நமக்கு ஸ்கேனிங்.

அடுத்து ஏர்போர்ட்டுக்குள் நுழைந்தாயிற்று. இப்போது உங்கள் விமானம் புறப்பட 1 மணி நேரம் முன்பு மட்டுமே செக்கின் கவுண்டருக்குள் அனுமதிக்கப்படுவீர்கள்.

அனுமதித்த பின்னர் மீண்டும் ஸ்கேனிங். லாப்டாப்பை வெளியே எடுத்து எல்லா சாமக்கிரியைகளும் மீண்டும்.

அடுத்து போலிஸின் உடல் சோதனை. அப்பாடா என செக்கிங் கவுண்டர் வந்து பெட்டியை போட்ட பின்னர்தான் நிம்மதி.

இப்போது இமிக்ரேஷன். பாஸ்போர்ட்டை ஸ்கேன் செய்து எடுத்து வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அரைவலில் போட்டோவும் எடுப்பார்கள்,

இதைத் தாண்டியபின்னர்தான் முழுதும் ஃப்ரீ. பெல்ட், வாட்ச் எல்லாம் எடுத்து கட்டிக்கொள்ளலாம்.

ஒருவகையில் இத்தனை செக்கிங் இருப்பதால்தான் இன்றுவரை ஏர்போர்ட்டில் குண்டு வெடித்ததில்லை, பாக்தாதே பற்றி எரிந்தாலும். 

(29.05.2014 ல் எழுதியது)

ஏர்பிலின் Citadel or Fort.. உலகின் மிகப் பழமையான மனிதன் வாழிடம்..

குர்தியில் கலா (Ghala) ஆங்கிலத்தில் (Citadel) தமிழில் கோட்டை

இன்று காலை நடைபெற வேண்டிய சந்திப்பு நாளைக்கு ஒத்திப்போனதால் எர்பில் நகரின் விசேஷங்களில் ஒன்றான சிட்டாடல் சென்று வந்தேன். கிட்டத்தட்ட 6000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த இடத்தில் மனிதன் வாழ்ந்திருக்கிறான் அதுவும் வீடுகள் கட்டி கிட்டத்தட்ட நகரை நிர்மானம் செய்து!.

எர்பிலில் இருக்கும் இந்தக் கோட்டை  உலகின் பழமையான மனித வாழிடம் என ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டு பிடித்திருக்கிறார்கள். 

Ghala எனும் கோட்டை வடிவில் இருக்கும் இந்த பழங்கால மனித வாழிடத்தை தூரத்தில் வரும்போதே காணலாம். அதைச் சுற்றி நிறைய சூக்குகள் எனப்படும் உள்ளூர் மார்க்கெட்டுகள் அமைந்திருக்கின்றன. அவைகளும் கோட்டைக்கு இணையாக அல்லது அதற்குப் பிந்தியகாலத்தில் அமைந்தவை. சூக்குகளில் எல்லாப் பொருட்களும் கிடைக்கும். அந்தக்கால சந்தையை நாகரீகப்படுத்தினால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி இருக்கிறது. டீக்கடைகள், ஹோட்டல்கள், உள்ளூர் தின்பண்டங்கள், துனிமணிகள், மின்னணு சாதனப் பொருட்கள், சிகை திருத்தகம், இப்படி கலவையாக.

வெளிநாட்டவர் நிறைய வந்து இந்தக் கோட்டையைக் காணுவதால் கோட்டையைச் சுற்றி செயற்கை நீரூற்றுகள் அமைத்து பொதுமக்களும், சுற்றுலாப்பயணிகளும் அமர்ந்துகொள்ள வசதி செய்திருக்கிறார்கள். தற்சமயம் குளிர்காலம் ஆரம்பித்துவிட்டது ஈராக்கில். குர்திஸ்தானில் தற்சமயம் தென்றல்தான் பகலிலும், இரவிலும். இதை எனது ஹோட்டலின் ஜன்னலைத் திறந்துவைத்துக்கொண்டு ரம்மியமான காற்றை அனுபவித்துக்கொண்டே எழுதுகிறேன்.

இந்தக் கோட்டையின் கதை.

எர்பில் கோட்டை என்றழைக்கப்படும் இந்தக் உயரமான குடியிருப்பு பல ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் (Millennias) மனிதன் வாழாமலேயே இருந்திருக்கிறது. இதன் ஆயுளை உறுதியாகச் சொல்ல இயலாவிட்டாலும் தீவிர தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியின் முடிவுகள் மற்றும் கிடைத்த சாட்சியங்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது இது 6000ம் ஆண்டுகள் பழமையானதாக இருக்கலாம் என ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்லி இருக்கின்றனர்.

இந்த கோட்டை நகரமே கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு முன்பு 1365ம் ஆண்டு முதல் 612 க்குள் அசிரியர்களின் காலத்தில் அதாவது இன்றைக்கு 3000 ஆண்டுகளுகு முன்பு இருந்திருக்கலாம் எனவும் நம்பப் படுகிறது. சில ஆராய்ச்சியாளர்கள் இந்தக் கோட்டையானது புதிய கற்காலம் முதல் வென்கலயுகத்துக்குள் (6000 – 1500 கி.மு.) ஏற்பட்டிருக்கலாம் என நம்புகிறார்கள்.

எப்படி இப்படி ஒரு உயரத்துக்கு மேடும் அதன் மீது கோட்டையும் அந்தக்காலத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் என ஆச்சரியப்படுவோர் இந்த தொடுப்பைத் தொடர்ந்து சென்று முழுதும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். (http://www.erbilcitadel.org/ErbilCitadel/history.php )

இனி சிட்டாடல் அல்லது கோட்டையை பார்த்தது பற்றி.

உள்ளே நுழையும் இடத்தில் நமது பெயர், நாடு பற்றிய விபரங்களைக் கேட்டு அதை கனினியில் பதிந்துகொண்டு நம்மை மேலே நடந்து செல்ல அனுமதிக்கிறார்கள். அனுமதிக்கட்டணம் இல்லை.

மேலே செல்ல சிறு சதுரக் கற்களால் ஆன சரிவான ஆனால் சீரான மலைப்பாதை. நகரின் மட்டத்திலிருந்து கிட்டத்தட்ட 100 அடி உயரத்தில் இந்த கோட்டை அமைந்திருக்கிறது. நகரின் சுற்றுவட்டாரத்தில் மலைகள் போல அல்லது இவ்வளவு உயரமான பகுதி என எதுவும் இல்லை. இதை அந்தயுக மக்கள் மேடாக்கி அதன் மீது நகரை கட்டி இருக்க வேண்டும். கிட்டத்தட்ட அழிவின் விளிம்பில் இருக்கும் இந்த கோட்டையை யுனெஸ்கோவும், எர்பில் நகர சிட்டாடல் பாதுகாப்பு குழுவும் இணைந்து மறுநிர்மானம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

கிட்டத்தட்ட 1.5 கிலோமீட்டர் சுற்றளவு கொண்டது இந்த கோட்டை. அதன் நடுவே நகரம். மரம் கிளை பரப்பி நின்றால் எப்படி இருக்குமோ அதே வடிவில் தெருக்கள். எல்லா வீடுகளும் ஒரு அல்லது இரு அறைகள் கொண்டவை. மிஞ்சிப்போனால் 8 முதல் 10 அடி இருக்கலாம். ஒவ்வொரு தெருவிலும் 5 முதல் 8 வீடுகள் கொண்டிருக்கின்றன.

எல்லாத்தெருக்களுக்கும் கிளைத்தெருக்கள்  மற்றும் அவை எல்லாம் முக்கியத் தெருவில் வந்து சேருகின்றன. நகரின் மையத்தில் ஒரு பெரிய மைதானம். அதில்தான் தற்போதைய புனர் நிர்மான பணிகளுக்கான அலுவலகம் இயங்குகிறது.

மேலிருந்து கீழே பார்க்க முடியாத அளவு பெரிய மதில்கள். மிகப்பெரிய நுழைவு வாயில். அங்கிருந்து கோட்டைநகரின் மையம் செல்ல நீளமான மற்றும் அகலமான பாதை. மொத்த ஊரின் அளவே 12.5 ஹெக்டேர் என அங்கிருக்கும் தகவல் குறிப்பு சொல்கிறது.

மராமத்துப் பணிகளை அந்தக்காலத்தில் இருந்ததுபோல அதேநிற மண்னை எங்கிருந்தோ எடுத்து வந்து அதில்தான் கட்டுகிறார்கள். கிட்டத்தட்ட ஒருமணிநேரம் சுற்றி வந்தேன். கிழே இறங்கி சூக்குகளை சுற்றி வந்தேன்.

புஸ்தகக் கடைகளை மேயும்போது நமது காந்தியடிகள் அவரது சத்திய சோதனையை குர்தி மொழியில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். குர்தி இன மக்களுக்கு காந்தியடிகளின் சரிதம் தெரியுமாம்.

ஜான்ஸிராணி லக்குமிபாயால் உத்வேகம் பெற்றிருக்கிறார்களாம். இன்றும் குர்தி தொலைக்காட்சியில் தினமும் ஜான்ஸிராணி தொடர் உண்டாம்.

மதியம் இந்தியா கேட் உணவகத்தில் தால் கிச்சடியும், தயிர் சாதமும் சாப்பிட்டு ஹோட்டல் திரும்பினேன்.

நான் எடுத்த படங்களை இந்த சுட்டியில் காணலாம்.